Wieża Zamkowa znajdująca się w Golczewie (województwo zachodnio-pomorskie) stanowi pozostałość po starym zamku. Figuruje ona w krajowym rejestrze zabytków. Zamek, o którym mowa powyżej nosił nazwę Zamku Biskupów Kamieńskich. Prace przy jego budowie przebiegały dwoma etapami. Rozpoczęły się one ogólnie w pierwszych latach czternastego stulecia. Wybudowana wtedy warownia została objęta kościelną jurysdykcją. Następnie posiadała jeszcze wielu właścicieli, wśród których znalazła się między innymi rodzina Flemingów. Z ich rak obiekt trafił w ręce księcia Bogusława VIII. Od mniej więcej połowy lat osiemdziesiątych siedemnastego stulecia, zamek zaczął pustoszeć, w związku z czym systematycznie popadał w ruinę. Zachowała się z niego wieża. Została ona poddana generalnemu remontowi. Pierwszy z nich miał miejsce u schyłku dziewiętnastego wieku, drugi natomiast – na dziesięć lat przed wybuchem drugiej wojny światowej. Po zakończeniu działań wojennych zostały tu podjęte prace o charakterze archeologicznym.

Mysia Wieża znajduje się w Kruszwicy (województwo kujawsko-pomorskie). Jest to bodajże jeden z najsłynniejszych tego rodzaju obiektów znajdujących się na terenie naszego kraju. Wszystko za sprawą podań, jakie na jego temat krążą. Oczywiście, tym najsławniejszym jest podanie legendarnym już Popielu, którego miały tutaj zjeść myszy – stąd też właśnie nazwa tego obiektu. W dzisiejszych czasach nadaje się Mysiej Wieży znaczenia o niezwykłej mocy – zdaniem radiestetów, jest to czakram, czyli miejsce mocy, przebywanie w którym sprawia, że człowiek czuje się naładowany energią. Wieża ta powstała mniej więcej w połowie czternastego stulecia za czasów panowania Kazimierza Wielkiego. Pierwotnie pełniła ona funkcję warowni. Jej zadaniem było strzeżenie miasta przed najazdami krzyżaków. Kiedy zakon krzyżacki upadł, w wieży zorganizowana została siedziba starostwa oraz kasztelanii. Podczas najazdu szwedzkiego budowla została zniszczona. Obecnie jest jedną z największych atrakcji turystycznych w tej okolicy.

Hadyny to polska wieś, której szukać należy w województwie warmińsko-mazurskim. Najważniejszym znajdującym się w niej obiektem jest posiadający status zabytku zespół klasztorny ojców franciszkanów. Powstał on w drugiej połowie osiemnastego stulecia. Inicjatorem tego przedsięwzięcia był Jan Teodor Schlieben – był to inflacki wojewoda, który przybył na te ziemie jako wyznawca luteranizmu, jednakże z czasem przeszedł na katolicyzm. Po rozbiorach Polski ziemie te trafiły pod pruską administrację. Od tego właśnie momentu rozpoczął się upadek klasztoru. Ostatni zakonnicy opuścili te miejsce w latach dwudziestych dziewiętnastego stulecia. Część budynków wchodzących w skład kompleksu wówczas została rozebrana, natomiast reszta stała i popadała w ruinę. Tymi pozostałościami zainteresowano się dopiero wraz z początkiem lat dziewięćdziesiątych wieku minionego. W związku z tym ruiny te objęte zostały ochroną i rozpoczęto tutaj szereg rozmaitych prac, które zresztą trwają jeszcze do dnia dzisiejszego.

Mogilno jest miastem znajdującym się w województwie kujawsko-pomorskim. Słynie ono przede wszystkim ze znajdującego się tutaj zabytkowego kompleksu klasztornego ojców benedyktynów. Powstał on w drugiej połowie jedenastego stulecia. Kto dokładnie był fundatorem tego obiektu, nie jest to wiadome, aczkolwiek zdaniem historyków osobą tą był Kazimierz Odnowiciel. Historia tego klasztoru jest bardzo interesująca oraz burzliwa. Niejednokrotnie w swoich dziejach był on niszczony, wskutek czego podlegać musiał przebudowom. Po rozbiorach Polski tereny te przypadły w udziale Prusom. W pierwszych latach trzydziestych dziewiętnastego wieku władze pruskie zamknęły klasztor, choć przyjmowania nowicjuszy zabroniły już kilkanaście lat wcześniej. Po odzyskaniu przez nasz kraj niepodległości klasztor wyremontowano i zorganizowano przytułek dla osób bezdomnych i chorych. W czasie drugiej wojny światowej hitlerowcy urządzili tutaj więzienie oraz obóz jeniecki. W latach siedemdziesiątych rozpoczęto tu naukowe prace.

Znajdujący się w Woźnikach klasztor ojców franciszkanów zaliczany jest do grona zabytkowych klasztorów katolickich znajdujących się na terenie naszego kraju. Pierwszy tego rodzaju obiekt powstał tutaj w latach sześćdziesiątych siedemnastego stulecia. Niestety, kilkadziesiąt lat później spłonął on w pożarze. Postanowiono zatem dokładnie w tym samym miejscu wybudować nowy klasztor wraz z kościołem. Stosowny projekt sporządził architekt nazwiskiem Giovanni Catenazzi. Fundatorem tego obiektu był natomiast Franciszek Mielżyński. Ostateczna budowa zakończona została dokładnie w połowie osiemnastego stulecia. Dwadzieścia pięć lat później wchodzący w skład kompleksu kościół został wyposażony w ławki, ambonę, ołtarze i tym podobne. Po rozbiorach Polski ziemie te dostały się Prusom. Władze tego kraju skasowały klasztor w latach trzydziestych wieku dziewiętnastego. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości klasztor był w rekach prywatnych – tak było również do czasu zakończenia drugiej wojny światowej.

Baszta Jacek to kolejny przykład obronnych wież znajdujących się na terenie naszego kraju. Ten zabytkowy już dzisiaj obiekt zlokalizowany jest w Gdańsku. Dawniej stanowił jeden z elementów miejskiej fortyfikacji. Powstał mniej więcej u schyłku czternastego stulecia – przy czym dokładna data nie jest znana. Aktualnie wysokość tej wieży wynosi około trzydziestu sześciu metrów – jeżeli w to wliczyć znajdującą się na jej szczycie chorągiewkę. Aktualna nazwa została temu obiektowi nadana przed sześćdziesięcioma czterema laty, po zakończeniu drugiej wojny światowej. Stanowi ona nawiązanie do świętego Jacka Odrowąża – to jego zasługa było to, że w latach dwudziestych trzynastego stulecia do Gdańska zostali sprowadzeni dominikanie. W czasie samej drugiej wojny natomiast budowla ta nieco ucierpiała. Jej wyremontowanie zajęło w sumie około dziesięciu lat. Obecnie – już od czterdziestu siedmiu lat – w jej wnętrzu swoją siedzibę ma fotograficzny zakład. Szukać tej wieży trzeba przy ulicy Pańskiej.

Baszta Niedźwiadka również należy do grona obronnych wież zlokalizowanych na terenie naszego kraju. Mówiąc zaś precyzyjniej, szukać jej należy we Wrocławiu. Dawniej stanowiła jeden z elementów fortyfikacji miejskiej, która powstała mniej więcej w połowie trzynastego stulecia. Początkowo składał się na nią tylko prostokątny wykusz. W wieku czternastym natomiast został on wzbogacony o kondygnację – w ten właśnie sposób stał się on czworoboczną basztą. Zostały w niej umieszczone strzelnicze otwory. Później baszta została wyposażona jeszcze dodatkowo w tak zwaną działobitnię – kiedy dokładnie miało to miejsce, tego nie wiadomo, ale albo w piętnastym, albo w szesnastym stuleciu. Potem obiekt ten tracił już na swoim znaczeniu o charakterze militarnym. Aczkolwiek kiedy na początku dziewiętnastego wieku mury obronne były rozbierane, baszta została zachowana. Rozpoczęto wtedy jej przebudowy, dzięki którym doczekała do drugiej wojny światowej – podczas niej uległa jednak bardzo poważnym zniszczeniom.

Jeżeli chodzi o obronne wieże znajdujące się na terenie naszego kraju, to wymienić ich można bardzo dużo. Jedną spośród nich jest Baszta Białogłówka. Zabytek ten zlokalizowany jest w Stargardzie Szczecińskim. Szukać go należy na Starym Mieście – w najbardziej wiekowej dzielnicy tej miejscowości. Nazwa tego obiektu pochodzi od stożka, który zwieńcza jej hełm – jest w on w białym kolorze. Na wysokość budowla ta liczy sobie około trzydziestu metrów. W środku jest sześć kondygnacji, do których doliczyć trzeba również lochy – w dalekiej przeszłości spełniały one funkcję więzienia. Baszta Białogłówka wybudowana została w pierwszej połowie piętnastego stulecia. Na jej temat krąży bardzo wiele legend oraz opowieści. Jedna z nich, wywodząca się z epoki średniowiecza, dotyczy obrony miasta. Miejscowość przed atakami wrogów została uratowana dzięki pomysłowości tutejszych kobiet i na ich cześć wieża nazwana została tak, a nie inaczej. Dziś budowla ta znajduje się na Europejskim Szlaku Gotyku Ceglanego.

Baszta Czarownic to jedna z polskich obronnych wież. Znajduje się ona w Słupsku. Jest pozostałością po miejskich obwarowaniach, które wznoszono tutaj od początku czternastego stulecia do połowy wieku następnego. W siedemnastym stuleciu zaszły zmiany, jeśli chodzi o systemy obronne – wprowadzano je na zewnątrz murów. W tym właśnie czasie Baszta Czarownic została przekształcona na użytek więziennictwa. Nazwa tego obiektu wzięła się stąd, że w więzieniach tych przetrzymywane były kobiety podejrzewane o uprawianie czarów, poddawano je tutaj rozmaitym torturom. To właśnie tutaj trafiały zanim poniosły śmierć poprzez spalenie na stosie. Wraz z początkiem dziewiętnastego stulecia przeznaczenie wieży zmieniło się – wykorzystano ją na stajnie, nie mniej jednak wraz z początkiem lat siedemdziesiątych ponownie zorganizowano w jej wnętrzach więzienie. Podczas drugiej wojny światowej zabytek uległ uszkodzeniu. Jego odbudowa zajęła trzy lata, a miała miejsce w latach siedemdziesiątych minionego wieku.