Znajdująca się w Lubinie Baszta Głogowska to jeden z rozlicznych przykładów obronnych niegdyś wież, jakie znajdują się na terenie naszego kraju. Obiekt ten wybudowany został w połowie czternastego stulecia. Został mu nadany styl gotycki. W stuleciach siedemnastym oraz osiemnastym w pomieszczeniach tego obiektu mieściło się więzienie – dzięki temu właśnie wieża nie został rozebrana. Na początku dwudziestego wieku zorganizowane w jej wnętrzu zostało muzeum, które przetrwało w sumie do zakończenia drugiej wojny światowej. Ogólnie podczas działań wojennych budowla ucierpiała. Odbudowy podjęto się jednak dopiero w latach pięćdziesiątych. Po tym remoncie działający w Lubinie oddział Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego urządził tutaj schronisko. Aktualnie w wieży tej swoje siedziby ma wiele organizacji, takich jak dla przykładu Towarzystwo Miłośników Ziemi Lubińskiej, Lubiński Klub Wysokogórski i Stowarzyszenie Twórców Kultury. Obiekt jest aktualnie w bardzo dobrym stanie technicznym.

Baszta Panieńska jest zabytkowym obiektem znajdującym się na terenie Szczecina. Określana jest ona również mianem Baszty Siedmiu Płaszczy. Zlokalizowana jest tuż u podnóży Zamku Książąt Pomorskich. Uznawana jest obecnie za jeden z najbardziej rozpoznawalnych i najważniejszych symboli miasta. W czasach średniowiecznych stanowiła ona bardzo istotny element obronnej fortyfikacji miejskiej, które w tamtych czasach obecne były we wszystkich miastach. Obiekt został wybudowany w drugiej połowie piętnastego stulecia. Nadano mu bardzo modny wówczas styl gotycki. W całej swojej historii doczekał się niejednej przebudowy, spośród których ta najważniejsza miała miejsce w drugiej połowie wieku dziewiętnastego. Podczas drugiej wojny światowej budowla ta uległa zniszczeniu. Jej odbudowa zajęła trzy lata, a miała miejsce w latach sześćdziesiątych minionego stulecia. Na jej temat krąży bardzo wiele legend oraz opowieści. Obecnie swoją siedzibę w tejże wieży posiada jedno z lokalnych biur nieruchomości.

Wieża w Chełmie-Bieławinie jest zabytkowym obiektem położonym na terenie miasta Chełm w województwie lubelskim. W krajowym rejestrze zabytków ta niegdyś obronna wieża figuruje od czterdziestu dwóch lat. Do czasów współczesnych nie przetrwała jednakże w swojej oryginalnej postaci – zachowały się z niej tylko pozostałości po fundamentach, które oczywiście w odpowiedni sposób zostały zabezpieczone. O samej wieży wiadomo natomiast to, że posiadała ona formę czworoboku. Materiałem użytym do jej wybudowania były wapienne kamienie, układano je na wapiennej zaprawie, a odznaczały się one bardzo nieregularnymi, niejednolitymi kształtami. Jeszcze przed drugą wojną światową w miejscu tym znajdowały się poszczególne części ścian tego obiektu, aczkolwiek w czasie działań wojennych zostały one zburzone. Zabezpieczaniem ruin zajęto się dość późno, albowiem dopiero w latach dziewięćdziesiątych minionego stulecia. Nadbudowano je z gruzu, jaki tutaj pozostał. Na terenach tych prowadzi się prace archeologiczne.

Znajdująca się w Gdańsku Wieża Więzienna stanowiła swego czasu jeden z elementów obronnych murów miasta. Jej fundamenty powstały na początku czternastego stulecia. Następnie, w przeciągu wielu lat, powstały kolejne nadbudowy. Ostanie spośród nich miały miejsce w pierwszej ćwierci wieku piętnastego. W latach siedemdziesiątych szesnastego wieku wybuchł tutaj pożar, podczas którego spłonął dach. Niespełna dwadzieścia lat później podjęto się przebudowy tej wieży – zwieńczona wówczas została hełmem wzniesionym w barokowym stylu. Na początku siedemnastego stulecia wieża przestała mieć jakiekolwiek znaczenie o charakterze fortyfikacyjnym. Właśnie wtedy jej pomieszczenia zaadoptowane zostały na cele więzienne. Na elewacji od strony wschodniej umieszczony został pręgierz – wykonano w tym miejscu niejeden wyrok śmierci. Aktualnie wieża ta podlega Muzeum Historycznemu Miasta Gdańska, dzięki wysiłkom którego obiekt odbudowano z dość poważnych zniszczeń, jakich doznał w czasie drugiej wojny światowej.

W Niemczech znajduje się wiele kościołów, które należą do najwyższych tego rodzaju obiektów na świecie. Jednym z nich jest znajdujący się w Hamburgu Kościół Główny świętego Mikołaja. Do dnia dzisiejszego została po nim już tylko wieża oraz ruiny prezbiterium. Ich pozostawienie było jak najbardziej zamierzonym działaniem. Zanim bowiem wybuchła druga wojna światowa, był to jeden z pięciu najbardziej liczących się hamburskich kościołów. Obecnie pozostałości po tym obiekcie mają na celu upamiętnienie wojennych ofiar. Istnieje również specjalny komitet mający na celu dbanie o ten zabytek. Przed czterema laty na ocalałej z wojennych zniszczeń wieży został zorganizowany punkt widokowy. Ogólnie rzecz biorąc, kościół powstał w dziewiętnastym wieku – jego budowa rozpoczęta została w latach czterdziestych, natomiast ukończono ją po siedemnastu latach. Nie była to pierwsza świątynia, jaka w tym miejscu stanęła. Wcześniejsze budowano tutaj już w okresie średniowiecza – począwszy od dwunastego stulecia.

Bazylika Matki Bożej Bolesnej Królowej Polski w Licheniu jest największą świątynią w naszym kraju i jednocześnie jedną z największych oraz najwyższych na całym świecie. Budowa tego obiektu rozpoczęta została przed piętnastoma laty i zajęła łącznie dziesięć lat. Wyświęcono go przed pięcioma laty. Najwyższa wieża mierzy sobie sto czterdzieści jeden i pół metra. Całość zajmuje powierzchnię wynoszącą dwadzieścia trzy tysiące metrów kwadratowych. Kościół ten powstał po to, aby upamiętnić w ten sposób objawienia maryjne – ich świadkami byli Mikołaj Sikatka oraz Tomasz Kłosowski. Bazylika składa się z pięciu naw. Inicjatorem tego przedsięwzięcia był ksiądz Eugeniusz Makulski. Stosowny projekt natomiast sporządziła Barbara Bielecka. Na samym placu znajdującym się przed tym kościołem zmieścić się jednorazowo może ćwierć miliona osób. W bazylice tej znajduje się największy w naszym kraju oraz jeden z największych na świecie zespół organowy. Posiadają one razem niespełna sto sześćdziesiąt głosów.

Kołbacz to wieś zlokalizowana w województwie zachodniopomorskim. Słynie ona przede wszystkim z tego, że znajduje się tam zabytkowy klasztor ojców cystersów. Na Pomorzu Zachodnim to jeden z najważniejszych zabytków architektonicznych, jeżeli chodzi o gotyk ceglany. Budowa tego obiektu ruszyła w pierwszej ćwierci trzynastego stulecia, natomiast ostatecznie ukończona została w latach czterdziestych wieku czternastego. Generalnie rzecz biorąc, budowa została rozpoczęta w późnoromańskim stylu, ale w trakcie trwania prac się to zmieniło. Przed wejściem wchodzącego w skład klasztornego kompleksu kościoła przetrwała do dzisiejszego dnia tablica pochodząca mniej więcej z połowy lat dwudziestych wieku dwunastego – poświęcono ją pamięci misjonarzom, który ponieśli śmierć, gdy chrystianizowano Pomorze. Znajdujący się tu Dom Konwersów był niejednokrotnie przebudowywany. W latach siedemdziesiątych minionego stulecia przeszedł generalny remont. Zaadoptowano go na potrzeby instytucji o charakterze kulturalnym.

Krzeszów jest to wieś znajdująca się w województwie dolnośląskim. Najważniejszym obiektem, jaki się w niej znajduje jest Opactwo Cysterskie. Należy ono do grona zabytkowych klasztorów katolickich na terenie naszego kraju. Co więcej, przed pięcioma laty uznane zostało za pomnik historii. Dzieje tego opactwa rozpoczęły się na początku lat dziewięćdziesiątych trzynastego stulecia. Ufundowanie go w powyżej wspomnianej wsi było zasługą Bolka I Surowego. Zakonnicy zostali tu przez niego sprowadzeni z Henrykowa. Kiedy w pierwszej połowie piętnastego wieku toczyły się wojny husyckie, opactwo świeciło pustkami. Generalnie rzecz biorąc, udało mu się przetrwać do pierwszej ćwierci dziewiętnastego wieku. U schyłku drugiej wojny światowej Niemcy ukryli tutaj wywiezione z Berlina zbiory Biblioteki Pruskiej. To, co z nich ocalało, jest aktualnie przechowywane w Bibliotece Jagiellońskiej. Rok po zakończeniu działań wojennych klasztor powyższy przejęty został przez pochodzące z Lwowa siostry benedyktynki.

Architektura krajobrazu jest jedną z rozlicznych dziedzin naukowych. Dotyczy ona tego, w jaki sposób organizuje się życiową przestrzeń otaczającą człowieka przy użyciu rozmaitych elementów architektonicznych, wodnych, roślinności i tym podobne. Wszystko to składa się na to, jak owe otoczenie wygląda. Oczywiście, koniecznie trzeba brać w tym miejscu pod uwagę szereg rozmaitych aspektów takich jak między innymi geograficzne ukształtowanie powierzchni, klimat, rodzaj podłoża, tradycja i kultura danego regionu i tym podobne. Nie wolno przy tej okazji zapominać również o tym, jakie w tym zakresie jest zapotrzebowanie ze strony społeczeństwa. Architektura krajobrazu jest dyscypliną wiekową. Jej początki sięgają bowiem jeszcze starożytnych czasów. Już starożytni Egipcjanie czy mieszkańcy ówczesnego Dalekiego Wschodu nadawali swemu otoczeniu stosowną postać i formę. Dzisiejsza architektura krajobrazu to interdyscyplinarna dziedzina wymagająca niesamowicie wszechstronnej wiedzy oraz umiejętności.

Sztuka ziemi to jedno z rozlicznych pojęć związanych ściśle z architektura krajobrazu. Jest ona określana również mianem sztuki krajobrazu bądź z języka angielskiego land art. Tego rodzaju działania o artystycznym charakterze polegają na ingerowaniu w środowisko naturalne, a mówiąc precyzyjniej – w pejzaż. Przekształca się go albo w całości, albo częściowo. Zastosowanie przy tym znajdują naturalne procesy zachodzące w przyrodzie, takie jak dla przykładu erozja. Tego rodzaju tendencje zadebiutowały w sztuce stosunkowo niedawno, bo raptem w latach sześćdziesiątych minionego stulecia – takowa wystawa pojawiła się u ich schyłku w jednej z nowojorskich galerii. O ile na początku działania tego rodzaju miały typowo artystyczny charakter, o tyle później zaczęły także przenikać i do użytkowej sztuki. Takie rozwiązania znaleźć zatem coraz częściej można było na przykład w miejskiej przestrzeni zielonej. Z naszych polskich artystów zajmujących się tą sztuką wspomnieć można chociażby Jarosława Koziarę.