Drogowymi budowlami są również drogi kołowe. Jak sama ich nazwa sugeruje, przeznaczone są one dla pojazdów kołowych. Tego rodzaju droga w znakomitej większości przypadków posiada utwardzoną nawierzchnię, wykonuje się ją między innymi z asfaltu albo betonu. Najczęściej takie utwardzenie składa się z paru warstw, nie mniej jednak czasami utwardza się jedynie gruntową powierzchnię. Droga kołowa składa się z dwóch podstawowych elementów. Jednym spośród nich jest jezdnia, drugim natomiast – znajdujące się po jej bokach chodniki przeznaczone dla pieszych. Drogi kołowe zawsze są znakowe w odpowiedni sposób. Oczywiście, ich budowanie wiąże się z przestrzeganiem określonych norm oraz przepisów. Historia dróg kołowych jest bardzo długa i sięga jeszcze czasów starożytnych. Pierwsze znane ludzkości drogi były zasługą Sumerów, aczkolwiek w starożytności ze zdecydowanie najlepszych dróg słynęli Rzymianie – niektóre spośród nich przetrwały zresztą do dnia dzisiejszego i to do tego w całkiem niezłym stanie.

Drogi rowerowe także zaliczane są do grupy drogowych budowli. Potocznie określa się je mianem ścieżek rowerowych. Jak sama ich nazwa wskazuje, przeznaczone są dla rowerzystów. Mogą być albo samodzielnymi drogami, albo częściami innych dróg. Obowiązkowo posiadać muszą odpowiednie oznakowanie. Przy tej okazji zaznaczyć należy, że droga rowerowa nie jest tym samym co turystyczna trasa rowerowa, chociaż bardzo często pojęcia te są utożsamiane. Turystyczny szlak rowerowy jest czymś zupełnie innym. W naszym kraju ilość oraz jakość ścieżek rowerowych pozostawiają bardzo wiele do życzenia. W porównaniu z wieloma krajami zachodnimi siec ta jest u nas rozwinięta bardzo słabo, w niskim stopniu. Chociaż w większości miast polskich obowiązek budowania dróg dla rowerzystów został wprowadzony (dla przykładu przy okazji wykonywania remontu jakiejś drogi), to jednak w większości przypadków przepis ten pozostaje tylko na papierze i nie wprowadza się go w życie,. Rowerowe drogi są u nas wciąż mało popularne.

Bariera energochłonna to jeden z rodzajów drogowych budowli. Spełnia ona funkcje ochronną, z tego też powodu bardzo często określana jest mianem bariery przeciwwypadkowej. Tego rodzaju budowle ustawia się na drogach posiadających przeciwległe kierunki jazdy – mogą to być dla przykładu autostrady. Z barierami energochłonnymi spotkać się można również na mostach oraz na drogach w górach. Budowle te odznaczają się charakterystyczną konstrukcją. Polega ona na tym, że jeśli samochód w barierę uderzy, to odbija się od niej i „powraca” znów na drogę. Nie zawsze się to jednak udaje i bariery zostają złamane przez samochód, a wówczas dochodzi do tragedii. Przyczyną tego jest niewłaściwa i zbyt słaba konstrukcja takiej budowli. Wyszczególnić można wiele typów przeciwwypadkowych barier. Nie mniej jednak każda spośród nich obowiązkowo musi spełniać określone przepisami normy. Umieszczenie bariery na drodze zawsze jest poprzedzone przeprowadzeniem całego szeregu testów. Absolutnie nie istnieje tu dowolność.

Rondo jest drogową budowlą, a mówiąc precyzyjniej – odmianą skrzyżowania. Centralną częścią ronda jest wyspa, wokół której biegnie jezdnia jednokierunkowa. Wyspę tę objeżdżać trzeba w odpowiedni sposób, co zresztą regulują przepisy o ruchu drogowym. Jedyne pod tym względem odstępstwa dotyczyć mogą co najwyżej mini-rond, o czym tez stanowią właściwe przepisy. Ronda spełniają bardzo ważną funkcje w ruchu drogowym. Przyczyniają się przede wszystkim do zwiększenia bezpieczeństwa na drogach. Nie ma możliwości, aby jechać tutaj za szybo – kierowca chce czy nie, ale musi zwolnić. Poza tym o wiele lepiej widzi on innych uczestników drogowego ruchu. W naszym kraju – niestety – znaleźć można takie ronda, które wybudowane zostały niezgodnie z kierunkiem drogowego ruchu. Jako ciekawostkę można w tym miejscu podać informację, iż polskim miastem, gdzie ilość rond jest największa jest Rybnik. Otóż w Rybniku znajdują się aktualnie aż dwadzieścia trzy ronda. Największe polskie rondo jest natomiast w Głogowie.

Jeżeli chodzi o budowle drogowe, jednymi z nich są drogi – wyszczególnić można wiele ich rodzajów. Specyficzną ich odmianę stanowią górskie drogi określane mianem serpentyn. Jej ułożenie jest bardzo charakterystyczne – stąd też właśnie taka, a nie inna nazwa. Podstawowymi elementami tak skonstruowanej drogi są po pierwsze – proste odcinki, a po drugie – bardzo ostre zakręty, wiele spośród nich to zakręty aż o sto osiemdziesiąt stopni. Trudno zatem na serpentynach rozwijać duże prędkości. Na takiej drodze trzeba zachować wyjątkową ostrożność, albowiem ryzyko kolizji jest na niej bardzo wysokie. Paradoksalnie, serpentyny buduje się właśnie po to, ażeby owe bezpieczeństwo ruchu drogowego zwiększały. Wyszczególnia się kilka rodzajów takich dróg, między innymi serpentynę niesymetryczną normalną oraz symetryczna wydłużoną. Poszerzenia takowych dróg wykonywane są w bardzo specyficzny sposób. Alternatywę dla serpentyn stanowić mogą tunele, aczkolwiek taka inwestycja jest akurat bardzo kosztowna.

Do grupy budowli drogowych należą węzły drogowe. Jest to specjalne połączenie albo rozwidlenie dróg, które buduje się na rozmaitych poziomach. Dzięki temu użytkownicy ruchu drogowego mają całkowitą bądź też częściową możliwość w zakresie wyboru kierunku jazdy. W naszym kraju stosowne regulacje odnośnie budowy węzłów drogowych zawiera pochodzące sprzed dziesięciu lat rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Wodnej. W myśl tego dokumentu węzły drogowe podzielić można na trzy podstawowe kategorie. Będą to mianowicie węzły kolizyjne typu WC, częściowo bezkolizyjne typu WB oraz węzły bezkolizyjne typu WA. Każdy spośród tych rodzajów wyróżnia się kilkoma formami. Dla przykładu w przypadku tych ostatnich węzłów ich najbardziej klasyczną postacią jest tak zwana koniczyna, chociaż wyszczególnić można oczywiście również i inne, takie jak dla przykładu wiatrak, turbina oraz krzyż maltański. Wybór odpowiedniego rodzaju jest zdeterminowany bardzo wieloma czynnikami, nie ma tutaj żadnej dowolności.

Punkty poboru opłat należą do grupy budowli drogowych. Są to miejsca znajdujące się na autostradach. Są one odpowiednio wydzielone oraz oznakowane – tak, aby były bardzo dobrze widoczne. W miejscach tych pobiera się opłaty z tytułu przejazdu autostradą. Opłaty te nie są w każdym przypadku takie same. Różnicuje się je w zależności od tego, o jaki pojazd chodzi (inna taryfa obowiązuje dla przykładu ciężarówki, inna natomiast auta osobowe) i jaką odległość pojazd na danej autostradzie pokonał. W bardzo wielu miejscach pod uwagę brana jest również pora dnia. Punkty poboru opłat zdecydowanie najczęściej występują na autostradach, nie mniej jednak nie tylko tam. Ustawia się je zwykle również tam, gdzie drogi są w utrzymaniu wyjątkowo drogie, co powiązane jest głównie z takim, a nie innym ukształtowaniem powierzchni. W wielu zachodnich krajach punkty takowe ustawiane są również na prywatnych drogach. W naszym kraju punkty poboru opłat nie są jeszcze tak rozpowszechnione jak w innych państwach UE.

Poduszka berlińska to jedna z budowli drogowych, których celem jest zwiększenie bezpieczeństwa ruchu drogowego. W naszym kraju tego rodzaju zabezpieczenia znane są doskonale pod nazwą leżących albo śpiących policjantów. To specjalne progi spowalniające, dzięki którym kierowcy są zmuszani do ograniczania prędkości. Najczęściej spotkać można takie progi na osiedlach mieszkaniowych (zwłaszcza w pobliżu placów zabaw dla dzieci), a także przy szkołach oraz przedszkolach. Oczywiście, wcale nie musi to być regułą. Ponieważ mają odpowiednie parametry, bardzo często stosuje się je na miejskich drogach. Poduszki berlińskie nazwę zawdzięczają temu, iż pierwszy raz użyto ich właśnie w Berlinie. Tam na zdecydowanej większości ulic istnieje ograniczenie prędkości aż do trzydziestu kilometrów. Progi spowalniające nie zakłócają ruchu drogowego. Umieszczane są tak, aby rowerzyści nie mieli problemu z ich objechaniem. Autobusy także mogą po nich swobodnie przejeżdżać. Dostosowane są bardziej do osobowych aut.

Przystanek tramwajowy jest budową drogową. Stanowi on jeden z ważniejszych elementów, jeśli chodzi o infrastrukturę komunikacji miejskiej. Oczywiście, przystanki tramwajowe istnieją tylko tam, gdzie działają linie tramwajowe – a takowe obecne są w dużych miastach. Obiekty te – co zresztą sama ich nazwa sugeruje – buduje się po to, aby pasażerowie swobodnie mogli wysiąść z tramwaju bądź do niego wsiąść. Przystanki oddalone są od siebie w określonej kolejności, a pewna ich ilość składa się na linię. Jeżeli jest taka sytuacja, że jezdnie samochodowe oraz tramwajowe są wspólne, wówczas przystanki tramwajowe spełniają równocześnie rolę tych autobusowych. Generalnie rzecz biorąc, przystanki tramwajowe podzielić można na dwie kategorie. Pierwszą z nich stanowią te posiadające wydzieloną wysepkę – najbardziej znaną ich odmianą są bodajże są tak zwane przystanki wiedeńskie. Natomiast drugą kategorią są przystanki tramwajowe posiadające wydzielone wysepki, tutaj wyróżnia się dwa rodzaje wysepek.

Przystanek autobusowy to również budowla drogowa wchodząca w skład infrastruktury miejskiej komunikacji. Przystanki autobusowe obecne są zarówno w mniejszych, jak i większych miejscowościach – generalnie wszędzie tam, gdzie kursują autobusy. Umożliwiają one pasażerom opuszczenie pojazdu, mogą też do niego wsiąść. Coraz częściej budowle te wyposażane są w specjalne wiaty – to duże ułatwienie dla osób czekających na przyjazd pojazdu, zwłaszcza wówczas, kiedy warunki atmosferyczne są niesprzyjające. Wiata to w znakomitej większości przypadków konstrukcja wykonana z takich materiałów jak stal oraz szkło. Kiedyś wykonywano je z innych surowców, a mianowicie z betonu, blachy albo ze sztucznego tworzywa. Przystanki autobusowe podzielić można na cztery kategorie. Będą to zatem przystanki obojętne, końcowe i początkowe, warunkowe oraz zwykłe znane jako stałe. Z przystankami autobusowymi wiążą się również takie pojęcia jak zajezdnie oraz pętle autobusowe. O przystankach napisano wiele naukowych prac.