Bazylika La Merce znajdująca się w Hiszpanii w Barcelonie to jeden z rozlicznych przykładów architektury barokowej. Obiekt ten pochodzi z drugiej połowy osiemnastego stulecia. Jego wybudowanie zajęło dziesięć lat. Jego patronką jest Maryja, które jednocześnie jest patronką Barcelony. Początkowo przy tej świątyni znajdowała się siedziba klasztoru mercedarianów, który jednak w połowie lat trzydziestych dziewiętnastego wieku został zlikwidowany. Wówczas poklasztorne budynki zaadoptowano na potrzeby szkoły, a w następnej kolejności na wojskowe cele – i takie też one spełniają również i dzisiaj. Znajdująca się nad prezbiterium kopuła została wybudowana w latach osiemdziesiątych wieku dziewiętnastego, kiedy to świątynię poddano generalnemu remontowi. Wewnątrz bazyliki podziwiać można wizerunek Matki Boskiej Łaskawej, który – nawiasem mówiąc – jest otoczony tutaj kultem. Ogólnie rzecz biorąc, wnętrza kościoła zostały urządzone z charakterystycznym dla barokowej architektury przepychem i wystawnością.

Katedra Świętej Trójcy znajdująca się w Dreźnie to jeden z bardziej znanych przykładów architektury barokowej. Określana jest również bardzo często mianem Kościoła Dworskiego. Zaliczana jest do największych spośród wszystkich nowożytnych budowli o charakterze sakralnym, jakie powstały w Saksonii. Obiekt ten wybudowany został w pierwszej połowie osiemnastego stulecia – budowa ta zajęła dwanaście lat. Stało się to z polecenia Augusta III Sasa. Konsekracja tej świątyni była bardzo uroczysta. Pod koniec drugiej wojny światowej obiekt został zniszczony – był to skutek lotniczego nalotu, dach runął wówczas do wnętrza kościoła. Odbudowa zajęła niemalże dwadzieścia lat. Dekoracja wnętrza świątyni jest bardzo bogata. W szczególności największą uwagę przykuwają wspaniałe rzeźby z siedemdziesięcioma ośmioma rzeźbami o monumentach rozmiarach, a przedstawiającymi świętych. Na kościelnej wieży znajduje się pięć dzwonów, spośród których najcięższy osiąga ciężar przeszło czterech ton i ośmiuset kilogramów.

Znajdująca się w Kijowie cerkiew świętego Andrzeja to jeszcze jeden znakomity przykład architektury barokowej. Powstała ona w osiemnastym stuleciu, a jej wybudowanie zajęło w sumie dziewięć lat. Obiekt wzniesiono na polecenie rosyjskiej carycy Elżbiety. Stosowny projekt sporządził Francesco Bartolomeo Rastrelli – rosyjski architekt mogący poszczycić się włoskimi korzeniami. Wcześniej w tym miejscu stała inna cerkiew. Powstanie świątyni miało ścisły związek z legendą o świętym Andrzeju, który zatrzymał się właśnie tutaj i wskazał dokładnie na to miejsce mówiąc, że powstanie tutaj nie tylko obiekt sakralny, ale w ogóle i całe miasto. Podobno miało to miejsce w czasie jego podróży w roku czterdziestym naszej ery. Na wysokość cerkiew ta liczy sobie czterdzieści sześć metrów. Jej długość z kolei wynosi trzydzieści metrów, natomiast szerokość – dwadzieścia trzy metry. Wybudowana została ona na planie krzyża. Wnętrze jest bardzo bogato zdobione – na szczególną uwagę zasługują przede wszystkim ikony.

Bazylika na Świętej Górze to zabytkowy klasztor zlokalizowany w odległości mniej więcej półtora kilometra od Gostynina. Obiekt ten wybudowany został w stylu barokowym. Inspirację natomiast stanowiła wenecka bazylika Santa Maria della Salute. Obiekt ten został wybudowany w drugiej połowie siedemnastego stulecia. Jego budowa zajęła łącznie dwadzieścia trzy lata. Wcześniej w tym miejscu stały inne świątynie, w znakomitej większości przypadków drewniane. Stosowny projekt sporządził Baldassare Longhena – architekt rodem ze słonecznej Italii, ten sam, który zaprojektował powyżej wspomniany kościół w Wenecji. Już po konsekracji świątyni, która miała miejsce u schyłku siedemnastego stulecia, prace budowlane kontynuowane były w dalszym ciągu. Obiekt rozbudowywano i pracowano także nad wystrojem wnętrz. Przed trzydziestoma ośmioma laty świątynia ta została podniesiona do rangi bazyliki mniejszej – stało się to za pontyfikatu Pawła VI. Na cały kompleks składa się kościół i przylegający doń klasztor.

Czerna jest to wieś zlokalizowana w województwie małopolskim. Słynie ona przede wszystkim z tego, że znajduje się tam zabytkowy klasztor należący do katolickiego zakonu karmelitów bosych. Obiekt ten powstał w siedemnastym stuleciu. Pod koniec lat dwudziestych tegoż właśnie wieku ufundowała go Agnieszka z Tęczyńskich Firlejowa. Była ona ówczesną wojewodziną krakowską. Kościół przyklasztorny konsekrowany został natomiast w latach czterdziestych. Aż do pierwszych lat dziewiętnastego stulecia świątynia ta miała charakter pustelni, zaś wiernym wstęp do niej był surowo zabroniony. Jest to świątynia pod wezwaniem świętego Eliasza. Cały kompleks klasztorny natomiast został wzniesiony na planie kwadratu, którego każdy bok liczy na długość siedemdziesiąt metrów. Wspomniany powyżej kościół stanowi centralny obiekt całego tego zespołu. Na uwagę zasługuje również studnia znajdująca się na podwórku przy klasztorze. Pochodzi ona z pierwszej połowy siedemnastego stulecia. Wykuto ją wówczas w litej skale.