Rondo jest drogową budowlą, a mówiąc precyzyjniej – odmianą skrzyżowania. Centralną częścią ronda jest wyspa, wokół której biegnie jezdnia jednokierunkowa. Wyspę tę objeżdżać trzeba w odpowiedni sposób, co zresztą regulują przepisy o ruchu drogowym. Jedyne pod tym względem odstępstwa dotyczyć mogą co najwyżej mini-rond, o czym tez stanowią właściwe przepisy. Ronda spełniają bardzo ważną funkcje w ruchu drogowym. Przyczyniają się przede wszystkim do zwiększenia bezpieczeństwa na drogach. Nie ma możliwości, aby jechać tutaj za szybo – kierowca chce czy nie, ale musi zwolnić. Poza tym o wiele lepiej widzi on innych uczestników drogowego ruchu. W naszym kraju – niestety – znaleźć można takie ronda, które wybudowane zostały niezgodnie z kierunkiem drogowego ruchu. Jako ciekawostkę można w tym miejscu podać informację, iż polskim miastem, gdzie ilość rond jest największa jest Rybnik. Otóż w Rybniku znajdują się aktualnie aż dwadzieścia trzy ronda. Największe polskie rondo jest natomiast w Głogowie.

Jeżeli chodzi o budowle drogowe, jednymi z nich są drogi – wyszczególnić można wiele ich rodzajów. Specyficzną ich odmianę stanowią górskie drogi określane mianem serpentyn. Jej ułożenie jest bardzo charakterystyczne – stąd też właśnie taka, a nie inna nazwa. Podstawowymi elementami tak skonstruowanej drogi są po pierwsze – proste odcinki, a po drugie – bardzo ostre zakręty, wiele spośród nich to zakręty aż o sto osiemdziesiąt stopni. Trudno zatem na serpentynach rozwijać duże prędkości. Na takiej drodze trzeba zachować wyjątkową ostrożność, albowiem ryzyko kolizji jest na niej bardzo wysokie. Paradoksalnie, serpentyny buduje się właśnie po to, ażeby owe bezpieczeństwo ruchu drogowego zwiększały. Wyszczególnia się kilka rodzajów takich dróg, między innymi serpentynę niesymetryczną normalną oraz symetryczna wydłużoną. Poszerzenia takowych dróg wykonywane są w bardzo specyficzny sposób. Alternatywę dla serpentyn stanowić mogą tunele, aczkolwiek taka inwestycja jest akurat bardzo kosztowna.

Do grupy budowli drogowych należą węzły drogowe. Jest to specjalne połączenie albo rozwidlenie dróg, które buduje się na rozmaitych poziomach. Dzięki temu użytkownicy ruchu drogowego mają całkowitą bądź też częściową możliwość w zakresie wyboru kierunku jazdy. W naszym kraju stosowne regulacje odnośnie budowy węzłów drogowych zawiera pochodzące sprzed dziesięciu lat rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Wodnej. W myśl tego dokumentu węzły drogowe podzielić można na trzy podstawowe kategorie. Będą to mianowicie węzły kolizyjne typu WC, częściowo bezkolizyjne typu WB oraz węzły bezkolizyjne typu WA. Każdy spośród tych rodzajów wyróżnia się kilkoma formami. Dla przykładu w przypadku tych ostatnich węzłów ich najbardziej klasyczną postacią jest tak zwana koniczyna, chociaż wyszczególnić można oczywiście również i inne, takie jak dla przykładu wiatrak, turbina oraz krzyż maltański. Wybór odpowiedniego rodzaju jest zdeterminowany bardzo wieloma czynnikami, nie ma tutaj żadnej dowolności.

Przy okazji poruszania tematyki związanej z architekturą krajobrazu bardzo często pada takie określenie jak mała architektura. Określana jest ona również mianem obiektów małej architektury. Składają się na nią nieduże obiekty budowlane. Wznosi się je w jednym celu – a mianowicie takim, żeby zagospodarować działkę. Chodzi w tym miejscu o bardzo różne tereny, takie jak dla przykładu parki, osiedla, ogrody, zakłady pracy i tym podobne. Generalnie rzecz biorąc, obiekty takie podzielić można na trzy kategorie. Pierwszą spośród nich stanowią obiekty związane z kultem religijnym. Są to zatem kapliczki, krzyże i tym podobne. Kategoria druga to z kolei obiekty wykorzystywane w architekturze ogrodowej. W tej grupie umieścić zatem można między innymi figury ogrodowe, altany, ogrodowe fontanny etc. I wreszcie kategorię trzecią stanowią obiekty użytkowe, które wykorzystywane są na co dzień prze różnych użytkowników. Tutaj kwalifikują się ławki, piaskownice, huśtawki, ogrodzenia, śmietniki i tak dalej.

Trejaż to zagadnienie wiążące się z architekturą krajobrazu. Rozumieć pod tym pojęciem należy pewien rodzaj ogrodowej budowli. Składa się ona ze słupków ułożonych w szereg. Są one ze sobą połączone za pomocą belki, która jest ułożona w poziomy sposób. Niekiedy na tych belkach umieszcza się grube, niezbyt długie poprzeczki. Trejaże wznosi się w ogrodach w bardzo konkretnym celu. Ich zadaniem jest bowiem podtrzymywanie roślin – chodzi tutaj w przeważającej większości przypadków o pnące rośliny. Trejaże charakteryzują się bardzo lekką konstrukcją. Zazwyczaj wykonuje się je z drewna, chociaż spotykane są i takie zrobione z bambusa albo z metalu. Tych ostatnich raczej się nie poleca – z bardzo prostego powodu. Pod wpływem słońca nagrzewają się bowiem zbyt bardzo, co w konsekwencji może okazać się szkodliwe dla roślinności. Pod względem tak konstrukcji, jak i rozmiarów trejaże są zróżnicowane – wszystko zależy od tego, do podtrzymywania jakiej konkretnie konstrukcji mają być wykorzystywane.

Architektura krajobrazu jest jedną z rozlicznych dziedzin naukowych. Dotyczy ona tego, w jaki sposób organizuje się życiową przestrzeń otaczającą człowieka przy użyciu rozmaitych elementów architektonicznych, wodnych, roślinności i tym podobne. Wszystko to składa się na to, jak owe otoczenie wygląda. Oczywiście, koniecznie trzeba brać w tym miejscu pod uwagę szereg rozmaitych aspektów takich jak między innymi geograficzne ukształtowanie powierzchni, klimat, rodzaj podłoża, tradycja i kultura danego regionu i tym podobne. Nie wolno przy tej okazji zapominać również o tym, jakie w tym zakresie jest zapotrzebowanie ze strony społeczeństwa. Architektura krajobrazu jest dyscypliną wiekową. Jej początki sięgają bowiem jeszcze starożytnych czasów. Już starożytni Egipcjanie czy mieszkańcy ówczesnego Dalekiego Wschodu nadawali swemu otoczeniu stosowną postać i formę. Dzisiejsza architektura krajobrazu to interdyscyplinarna dziedzina wymagająca niesamowicie wszechstronnej wiedzy oraz umiejętności.

Sztuka ziemi to jedno z rozlicznych pojęć związanych ściśle z architektura krajobrazu. Jest ona określana również mianem sztuki krajobrazu bądź z języka angielskiego land art. Tego rodzaju działania o artystycznym charakterze polegają na ingerowaniu w środowisko naturalne, a mówiąc precyzyjniej – w pejzaż. Przekształca się go albo w całości, albo częściowo. Zastosowanie przy tym znajdują naturalne procesy zachodzące w przyrodzie, takie jak dla przykładu erozja. Tego rodzaju tendencje zadebiutowały w sztuce stosunkowo niedawno, bo raptem w latach sześćdziesiątych minionego stulecia – takowa wystawa pojawiła się u ich schyłku w jednej z nowojorskich galerii. O ile na początku działania tego rodzaju miały typowo artystyczny charakter, o tyle później zaczęły także przenikać i do użytkowej sztuki. Takie rozwiązania znaleźć zatem coraz częściej można było na przykład w miejskiej przestrzeni zielonej. Z naszych polskich artystów zajmujących się tą sztuką wspomnieć można chociażby Jarosława Koziarę.

Aon Center to kolejny obiekt zaliczany do grupy najwyższych budynków znajdujących się w Stanach Zjednoczonych (w skali światowej zajmuje natomiast czternasta pozycję). Znajduje się on w Chicago. Na wysokość liczy on sobie niewiele ponad trzysta czterdzieści sześć metrów. Składają się nań osiemdziesiąt trzy piętra oraz pięć kondygnacji znajdujących się pod ziemią. Na szerokość mierzy nieco ponad pięćdziesiąt dziewięć metrów. Obecną nazwę nosi od ośmiu lat. Wcześniej znany był jako Standard Oil Building oraz Amoco Building. Zmiany nazw miały oczywiście bezpośredni związek ze zmianą właściciela. Sami mieszkańcy Chicago z kolei nazywają go potocznie Big Stan. Wieżowiec ten powstał w latach siedemdziesiątych minionego stulecia. Jego budowa zajęła łącznie trzy lata. Za stworzenie projektu odpowiedzialni byli Edward Durell Stone i jego biuro architektoniczne. Ciekawostką jest to, że na dachu tego obiektu nie znajdują się żadne anteny, iglice i tym podobne. To jeden z „firmowych” znaków Chicago.

John Hancock Center to kolejny z grupy najwyższych w Stanach Zjednoczonych budynków. Znajduje się on w Chicago. Na wysokość liczy on sobie trzysta czterdzieści cztery metry. Posiada sto pięter. Jego budowa ruszyła w połowie lat sześćdziesiątych minionego stulecia i zajęła łącznie cztery lata. Projekt sporządził architekt o nazwisku Fazlur Khan pracujący dla znanego amerykańskiego biura projektowego Skidmore, Owings and Merrill. Wewnątrz tego wieżowca zlokalizowane są nie tylko biura – nie brakuje też sklepów, restauracji i tym podobne. Są tutaj nawet i mieszkania. Te spośród nich, które znajdują się na piętrach ostatnich, to najwyżej ulokowane mieszkania na ziemskim globie. Na czterdziestym czwartym piętrze natomiast został zlokalizowany basen – jest to najwyżej znajdujący się basen w kraju. Architektura budynku była niejednokrotnie nagradzana. Jego użytkowa powierzchnia przekracza nieznacznie dwieście sześćdziesiąt tysięcy metrów kwadratowych. W lutym na schodach urządzany jest słynny wyścig.

Sears Tower to najwyższy budynek nie tylko w Stanach Zjednoczonych, ale również w całej Ameryce Północnej. Wieżowiec ten znajduje się w Chicago. Znany jest również jako Willis Tower – nazwa ta została mu nadana w połowie lipca bieżącego roku. Na wysokość liczy on sobie czterysta czterdzieści trzy metry – składa się nań aż sto jedenaście pięter. Wybudowany został w latach siedemdziesiątych minionego stulecia – jego budowa zajęła łącznie trzy lata. Robotników zatrudnionych przy tej inwestycji było prawie dwa i pół tysiąca. Stosowny projekt wykonało jedno z najbardziej znanych amerykańskich biur projektowych, a mianowicie Skidmore, Owings and Merrill. Wieżowiec ten posiada również unikatową konstrukcję. Na piętrze sto trzecim został umieszczony widokowy taras, z którego rozciąga się panorama miasta, widać stamtąd również jezioro Michigan. Budowla waży przeszło dwieście ton. W środku znajduje się ponad sto wind. Pomieszczenia zajmują powierzchnię ponad czterystu tysięcy metrów kwadratowych.

Wieża Zamkowa znajdująca się w Golczewie (województwo zachodnio-pomorskie) stanowi pozostałość po starym zamku. Figuruje ona w krajowym rejestrze zabytków. Zamek, o którym mowa powyżej nosił nazwę Zamku Biskupów Kamieńskich. Prace przy jego budowie przebiegały dwoma etapami. Rozpoczęły się one ogólnie w pierwszych latach czternastego stulecia. Wybudowana wtedy warownia została objęta kościelną jurysdykcją. Następnie posiadała jeszcze wielu właścicieli, wśród których znalazła się między innymi rodzina Flemingów. Z ich rak obiekt trafił w ręce księcia Bogusława VIII. Od mniej więcej połowy lat osiemdziesiątych siedemnastego stulecia, zamek zaczął pustoszeć, w związku z czym systematycznie popadał w ruinę. Zachowała się z niego wieża. Została ona poddana generalnemu remontowi. Pierwszy z nich miał miejsce u schyłku dziewiętnastego wieku, drugi natomiast – na dziesięć lat przed wybuchem drugiej wojny światowej. Po zakończeniu działań wojennych zostały tu podjęte prace o charakterze archeologicznym.

Mysia Wieża znajduje się w Kruszwicy (województwo kujawsko-pomorskie). Jest to bodajże jeden z najsłynniejszych tego rodzaju obiektów znajdujących się na terenie naszego kraju. Wszystko za sprawą podań, jakie na jego temat krążą. Oczywiście, tym najsławniejszym jest podanie legendarnym już Popielu, którego miały tutaj zjeść myszy – stąd też właśnie nazwa tego obiektu. W dzisiejszych czasach nadaje się Mysiej Wieży znaczenia o niezwykłej mocy – zdaniem radiestetów, jest to czakram, czyli miejsce mocy, przebywanie w którym sprawia, że człowiek czuje się naładowany energią. Wieża ta powstała mniej więcej w połowie czternastego stulecia za czasów panowania Kazimierza Wielkiego. Pierwotnie pełniła ona funkcję warowni. Jej zadaniem było strzeżenie miasta przed najazdami krzyżaków. Kiedy zakon krzyżacki upadł, w wieży zorganizowana została siedziba starostwa oraz kasztelanii. Podczas najazdu szwedzkiego budowla została zniszczona. Obecnie jest jedną z największych atrakcji turystycznych w tej okolicy.