Chrysler Building to jeden z najwyższych budynków znajdujących się w Stanach Zjednoczonych. Znajduje się on w Nowym Jorku, gdzie jest zresztą drugim co wielkości obiektem po The Empire State Building. Na wysokość liczy on sobie trzysta dziewiętnaście metrów. Składa się z siedemdziesięciu siedmiu pięter, jego budowa ruszyła pod koniec lat dwudziestych minionego stulecia i została ukończona wraz z początkiem lat trzydziestych. Zajęła łącznie dwa lata. W całej historii był to w ogóle pierwszy budynek, który osiągnął wysokość większą aniżeli trzysta pięć metrów. Koszt całej ten inwestycji wyniósł piętnaście milionów dolarów. To jeden z najlepszych przykładów architektury w stylu art deco. Znajdujące się na nim ozdoby przywodzą na myśl samochodowe części marki Chrysler. Wnętrze tego obiektu jest ozdobione motywami inspirowanymi sztuką egipską. Na suficie natomiast znajduje się fresk autorstwa Edwarda Trumbulla. Waga struktury tego okazałego wieżowca wynosi niemalże dwadzieścia jeden tysięcy ton.

The Empire State Building to jeden z najwyższych budynków znajdujących się obecnie na terenie Stanów Zjednoczonych. Wieżowiec ten znajduje się w Nowym Jorku. Na wysokość mierzy on sobie trzysta osiemdziesiąt jeden metrów, nie mniej jednak po doliczeniu znajdującej się na szczycie anteny wysokość ta wzrośnie do nieco ponad czterystu czterdziestu trzech metrów. Oficjalnie podawana jest ta pierwsza wersja. Wieżowiec posiada sto dwa pietra, a także jedno dodatkowe piętro znajdujące się pod ziemią. Powstał on na początku lat trzydziestych minionego stulecia. Za stworzenie projektu odpowiedzialne było biuro projektowe o nazwie Shreve, Lamb & Harmon Associates. Budowla postawiona jest na polu, którego szerokość wynosi pięćdziesiąt siedem metrów, a długość sto dwadzieścia dziewięć metrów. W charakterze stałego personelu pracuje tutaj sto pięćdziesiąt osób, zaś w znajdujących się w tym potężnym obiekcie biurach zatrudnienie znajduje około piętnastu tysięcy ludzi. To jeden z symboli Nowego Jorku.

American International to kolejny z listy najwyższych budynków znajdujących się w Stanach Zjednoczonych. Zlokalizowany jest on w Nowym Jorku. Na wysokość liczy on sobie dwieście dziewięćdziesiąt metrów. Składa się z sześćdziesięciu sześciu pięter. Aktualnie zastosowanie znajduje przede wszystkim jako obiekt biurowy. Budynek ten powstał w pierwszych latach trzydziestych minionego stulecia. Jego budowa ukończona został na siedem lat przed wybuchem drugiej wojny światowej. W tamtych czasach w sztuce dominował zdecydowanie styl art deco – i w takim też właśnie stylu American International jest utrzymany. Na dach ostatniego pietra została zlokalizowana specjalna platforma widokowa. O ile kiedyś mogli z niej korzystać wszyscy chętni pragnący zobaczyć panoramę miasta, o tyle teraz dostęp do niej mają tylko i wyłącznie zatrudnione tutaj osoby – a i to nie wszystkie, bo trzeba posiadać w tym celu specjalne uprawnienia. Wnętrze obsługiwane jest przez trzydzieści sześć wind. Dawniej były one dwupiętrowe.

Trudno jest wyobrazić sobie nasze miasta bez zieleni – niestety, jest jej coraz mniej, ponieważ coraz więcej miejsca potrzeba na parkingi, nowe obiekty budowlane (głównie handlowe) i tym podobne. Nie mniej jednak organizowanie miejskiej przestrzeni zielonej to jeden z obiektów zainteresowania szeroko pojmowanej architektury krajobrazu. Pod pojęciem tejże przestrzeni należy rozumieć obszary zieleni, które mają do spełnienia różnoraką funkcję. Wymienia się tutaj przede wszystkim dwie takie funkcje, a mianowicie ozdobną i wypoczynkową. Mogą one także mieć dwojaki charakter – a zatem może chodzić tutaj o przestrzeń publiczną oraz o niepubliczną. Dostęp do niej może być albo ogólny, albo ograniczony. Miejską przestrzeń zieloną podzielić można na kilka kategorii. Wyszczególnia się tutaj zatem miedzy innymi parki, ogrody, miejskie lasy etc. Zieleń bardzo często ma również uzupełniający charakter – na przykład wówczas, kiedy stanowi część osiedli mieszkaniowych. Musi być jednak dobrze zorganizowana.

Mówiąc o architekturze krajobrazu, bardzo często można zetknąć się z pojęciem takim jak zieleń miejska. Są to takie obszary w miastach, które charakteryzują się po pierwsze tym, że nie są zabudowane, a po drugie, że są zagospodarowane roślinnymi zespołami. Zieleń miejska może mieć bardzo urozmaiconą postać. Powyższe obszary różnią się od siebie między innymi rozmiarami oraz formą. W ramach przykładów wymienić tutaj można między innymi parki, lasy, klomby, obiekty sportowe, trawniki, podmiejskie zadrzewienia i tym podobne. Zieleń miejska stanowi jeden z bardzo istotnych elementów urbanistycznej kompozycji. Pełni dwojaką funkcję. Przede wszystkim spełnia czysto dekoracyjną rolę. Ponadto pozwala na podtrzymanie bioróżnorodności – w tym sensie, że stanowi ostoję dla wielu gatunków flory oraz fauny. Warto wiedzieć, iż zieleń miejska jest pod ochroną. Tereny pod nią przeznaczone przewiduje się zawsze w planach zagospodarowania przestrzennego. Przy ich planowaniu bierze się pod uwagę wiele aspektów.

Ogród jordanowski jest bardzo charakterystycznym rodzajem miejskiej przestrzeni zielonej. Organizowany jest w znakomitej większości przypadków w miastach z myślą głównie o dzieciach oraz o młodzieży. Historia tego rodzaju miejsc sięga lat osiemdziesiątych dziewiętnastego stulecia. Zostały one zapoczątkowane przez Henryka Jordana – od jego zresztą nazwiska wzięła się również ich nazwa. Pierwsze tego rodzaju miejsce powstało w Krakowie – co ciekawsze, istnieje ono tam do dnia dzisiejszego. Zajmuje powierzchnię wynoszącą niespełna dwadzieścia dwa hektary. Koncepcja Henryka Jordana w błyskawicznym tempie zyskała sobie popularność i podobne ogrody zaczęły powstawać w wielu innych miejscach. Współczesne ogrody jordanowskie ze swoimi prototypami zbyt wiele wspólnego raczej nie mają. Nie mniej jednak mają do spełnienia te same zadanie, a mianowicie takie, aby sprzyjać aktywnemu wypoczynkowi dzieci oraz młodzieży, wyrażając tym samym troskę o ich właściwy rozwój oraz o bardzo dobrą kondycję fizyczną.

Wieża w Chełmie-Bieławinie jest zabytkowym obiektem położonym na terenie miasta Chełm w województwie lubelskim. W krajowym rejestrze zabytków ta niegdyś obronna wieża figuruje od czterdziestu dwóch lat. Do czasów współczesnych nie przetrwała jednakże w swojej oryginalnej postaci – zachowały się z niej tylko pozostałości po fundamentach, które oczywiście w odpowiedni sposób zostały zabezpieczone. O samej wieży wiadomo natomiast to, że posiadała ona formę czworoboku. Materiałem użytym do jej wybudowania były wapienne kamienie, układano je na wapiennej zaprawie, a odznaczały się one bardzo nieregularnymi, niejednolitymi kształtami. Jeszcze przed drugą wojną światową w miejscu tym znajdowały się poszczególne części ścian tego obiektu, aczkolwiek w czasie działań wojennych zostały one zburzone. Zabezpieczaniem ruin zajęto się dość późno, albowiem dopiero w latach dziewięćdziesiątych minionego stulecia. Nadbudowano je z gruzu, jaki tutaj pozostał. Na terenach tych prowadzi się prace archeologiczne.

Znajdująca się w Gdańsku Wieża Więzienna stanowiła swego czasu jeden z elementów obronnych murów miasta. Jej fundamenty powstały na początku czternastego stulecia. Następnie, w przeciągu wielu lat, powstały kolejne nadbudowy. Ostanie spośród nich miały miejsce w pierwszej ćwierci wieku piętnastego. W latach siedemdziesiątych szesnastego wieku wybuchł tutaj pożar, podczas którego spłonął dach. Niespełna dwadzieścia lat później podjęto się przebudowy tej wieży – zwieńczona wówczas została hełmem wzniesionym w barokowym stylu. Na początku siedemnastego stulecia wieża przestała mieć jakiekolwiek znaczenie o charakterze fortyfikacyjnym. Właśnie wtedy jej pomieszczenia zaadoptowane zostały na cele więzienne. Na elewacji od strony wschodniej umieszczony został pręgierz – wykonano w tym miejscu niejeden wyrok śmierci. Aktualnie wieża ta podlega Muzeum Historycznemu Miasta Gdańska, dzięki wysiłkom którego obiekt odbudowano z dość poważnych zniszczeń, jakich doznał w czasie drugiej wojny światowej.

311 South Wacker Drive to budynek, który pod względem wysokości plasuje się na dwunastej pozycji na liście najwyższych budynków w Stanach Zjednoczonych. Znajduje się w Chicago – w samym centrum tego miasta. Na wysokość liczy on sobie dwieście dziewięćdziesiąt trzy metry. Składa się z sześćdziesięciu czterech pięter. Jednocześnie jest to najwyższy wieżowiec w kraju, który wybudowany został z betonu. Ciekawostką jest sam hol główny tego obiektu. Jest potężny, albowiem jego wysokość wynosi dwadzieścia sześć metrów. Ponadto pewna jego część umieszczona jest pod ziemią. Wewnątrz znajduje się między innymi okazały zimowy ogród. Bardzo często obiekt ten określany jest mianem The White Castle Building (znaczy to tyle, co „biały zamek”) oraz The Wedding Cake Building (oznacza to „tort weselny”). W jednym i drugim przypadku jest to nawiązanie do bardzo charakterystycznego wyglądu zewnętrznego tego obiektu oraz jego jasnego koloru. Wieżowiec ten jest znakomicie widoczny nocną porą. Jest dobrze oświetlony.

JPMorgan Chase Tower to kolejny z grupy budynków znajdujących się na terenie Stanów Zjednoczonych. Szukać go należy w Houston. Jego wysokość wynosi trzysta pięć metrów. Składa się nań siedemdziesiąt pięć pięter, chociaż początkowo planowana była większa ich liczba – miało ich być w sumie osiemdziesiąt, nie mniej jednak uznano, że ze względu na bezpieczeństwo ruchu powietrznego najlepiej będzie tę liczbę nieco zredukować. Budowa tego obiektu ruszyła pod koniec lat siedemdziesiątych minionego stulecia. Ukończona została przed dwudziestoma siedmioma laty – trwała łącznie cztery lata. Powierzchnia tego wieżowca wynosi niespełna sto dwadzieścia jeden tysięcy kilometrów kwadratowych. Głównymi materiałami użytymi do jego wybudowania były stal, szkło oraz granit. Z centrum Houston budynek łączy się za pośrednictwem dobrze rozbudowanej sieci tuneli. Na sześćdziesiątym piętrze zorganizowany został punkt widokowy, z czego turyści chętnie korzystają. Architektura obiektu była niejednokrotnie nagradzana.

Bazylika La Merce znajdująca się w Hiszpanii w Barcelonie to jeden z rozlicznych przykładów architektury barokowej. Obiekt ten pochodzi z drugiej połowy osiemnastego stulecia. Jego wybudowanie zajęło dziesięć lat. Jego patronką jest Maryja, które jednocześnie jest patronką Barcelony. Początkowo przy tej świątyni znajdowała się siedziba klasztoru mercedarianów, który jednak w połowie lat trzydziestych dziewiętnastego wieku został zlikwidowany. Wówczas poklasztorne budynki zaadoptowano na potrzeby szkoły, a w następnej kolejności na wojskowe cele – i takie też one spełniają również i dzisiaj. Znajdująca się nad prezbiterium kopuła została wybudowana w latach osiemdziesiątych wieku dziewiętnastego, kiedy to świątynię poddano generalnemu remontowi. Wewnątrz bazyliki podziwiać można wizerunek Matki Boskiej Łaskawej, który – nawiasem mówiąc – jest otoczony tutaj kultem. Ogólnie rzecz biorąc, wnętrza kościoła zostały urządzone z charakterystycznym dla barokowej architektury przepychem i wystawnością.

Katedra Świętej Trójcy znajdująca się w Dreźnie to jeden z bardziej znanych przykładów architektury barokowej. Określana jest również bardzo często mianem Kościoła Dworskiego. Zaliczana jest do największych spośród wszystkich nowożytnych budowli o charakterze sakralnym, jakie powstały w Saksonii. Obiekt ten wybudowany został w pierwszej połowie osiemnastego stulecia – budowa ta zajęła dwanaście lat. Stało się to z polecenia Augusta III Sasa. Konsekracja tej świątyni była bardzo uroczysta. Pod koniec drugiej wojny światowej obiekt został zniszczony – był to skutek lotniczego nalotu, dach runął wówczas do wnętrza kościoła. Odbudowa zajęła niemalże dwadzieścia lat. Dekoracja wnętrza świątyni jest bardzo bogata. W szczególności największą uwagę przykuwają wspaniałe rzeźby z siedemdziesięcioma ośmioma rzeźbami o monumentach rozmiarach, a przedstawiającymi świętych. Na kościelnej wieży znajduje się pięć dzwonów, spośród których najcięższy osiąga ciężar przeszło czterech ton i ośmiuset kilogramów.

Znajdująca się w Kijowie cerkiew świętego Andrzeja to jeszcze jeden znakomity przykład architektury barokowej. Powstała ona w osiemnastym stuleciu, a jej wybudowanie zajęło w sumie dziewięć lat. Obiekt wzniesiono na polecenie rosyjskiej carycy Elżbiety. Stosowny projekt sporządził Francesco Bartolomeo Rastrelli – rosyjski architekt mogący poszczycić się włoskimi korzeniami. Wcześniej w tym miejscu stała inna cerkiew. Powstanie świątyni miało ścisły związek z legendą o świętym Andrzeju, który zatrzymał się właśnie tutaj i wskazał dokładnie na to miejsce mówiąc, że powstanie tutaj nie tylko obiekt sakralny, ale w ogóle i całe miasto. Podobno miało to miejsce w czasie jego podróży w roku czterdziestym naszej ery. Na wysokość cerkiew ta liczy sobie czterdzieści sześć metrów. Jej długość z kolei wynosi trzydzieści metrów, natomiast szerokość – dwadzieścia trzy metry. Wybudowana została ona na planie krzyża. Wnętrze jest bardzo bogato zdobione – na szczególną uwagę zasługują przede wszystkim ikony.