Rondo 1 jest aktualnie trzecim pod względem wielkości budynkiem znajdującym się w naszym kraju. Szukać go należy w Warszawie w Śródmieściu – a dokładniej, przy Rondzie ONZ (stąd też jego nazwa). Całkowita jego wysokość wynosi sto dziewięćdziesiąt dwa metry. Składa się nań łącznie czterdzieści kondygnacji. Prace budowlane ruszyły przed sześcioma laty i zajęły w sumie trzy lata. Otwarcie miało bardzo uroczysty charakter. Architektura tego obiektu jest bardzo interesująca. Cały obiekt jest przeszklony, natomiast w porze nocnej – podświetlany. Koszt tej inwestycji wyniósł dwieście milionów euro. Ciekawostką jest to, że zostały tutaj zainstalowane specjalne systemy, dzięki którym temperaturę w budynku oraz jego oświetlenie można regulować za proca osobistego komputera. Projekt sporządzony został w ten sposób, aby po wybudowaniu tu stacji metra było bezpośrednie z nią połączenie przebiegające pod ziemią. Biurowa powierzchnia wynosi tutaj niemalże siedemdziesiąt tysięcy kilometrów kwadratowych.

Warszawskie Centrum Finansowe to kolejny z budynków zaliczanych do najwyższych nie tylko na terenie stolicy, ale ogólnie w całym kraju. Całkowita jego wysokość wynosi bowiem sto sześćdziesiąt pięć metrów. Składają się nań w sumie trzydzieści cztery kondygnacje. Obiekt jest zlokalizowany przy ulicy Emilii Plater. Zalicza się do grona najbardziej nowoczesnych budynków w stolicy. Powstał w latach dziewięćdziesiątych minionego stulecia, a prace przy nim trwały w sumie rok. Do użytku został oddany przed jedenastoma laty. Projektantem tego wieżowca było jedno z amerykańskich biur architektonicznych. Amerykańcy architekci przy sporządzaniu projektu współpracowali z polskimi specjalistami. W ramach ciekawostki podać można tutaj informację, iż budynek ten posiada swój własny punkt uzdatniania wody, dzięki czemu nie ma obaw i można ją spożywać prosto z kranu. Pierwsze sześć kondygnacji zajmują parkingi z miejscami dla niemalże trzystu pięćdziesięciu samochodów. Wszystkie pomieszczenia są klimatyzowane.

Drogowymi budowlami są również drogi kołowe. Jak sama ich nazwa sugeruje, przeznaczone są one dla pojazdów kołowych. Tego rodzaju droga w znakomitej większości przypadków posiada utwardzoną nawierzchnię, wykonuje się ją między innymi z asfaltu albo betonu. Najczęściej takie utwardzenie składa się z paru warstw, nie mniej jednak czasami utwardza się jedynie gruntową powierzchnię. Droga kołowa składa się z dwóch podstawowych elementów. Jednym spośród nich jest jezdnia, drugim natomiast – znajdujące się po jej bokach chodniki przeznaczone dla pieszych. Drogi kołowe zawsze są znakowe w odpowiedni sposób. Oczywiście, ich budowanie wiąże się z przestrzeganiem określonych norm oraz przepisów. Historia dróg kołowych jest bardzo długa i sięga jeszcze czasów starożytnych. Pierwsze znane ludzkości drogi były zasługą Sumerów, aczkolwiek w starożytności ze zdecydowanie najlepszych dróg słynęli Rzymianie – niektóre spośród nich przetrwały zresztą do dnia dzisiejszego i to do tego w całkiem niezłym stanie.

Drogi rowerowe także zaliczane są do grupy drogowych budowli. Potocznie określa się je mianem ścieżek rowerowych. Jak sama ich nazwa wskazuje, przeznaczone są dla rowerzystów. Mogą być albo samodzielnymi drogami, albo częściami innych dróg. Obowiązkowo posiadać muszą odpowiednie oznakowanie. Przy tej okazji zaznaczyć należy, że droga rowerowa nie jest tym samym co turystyczna trasa rowerowa, chociaż bardzo często pojęcia te są utożsamiane. Turystyczny szlak rowerowy jest czymś zupełnie innym. W naszym kraju ilość oraz jakość ścieżek rowerowych pozostawiają bardzo wiele do życzenia. W porównaniu z wieloma krajami zachodnimi siec ta jest u nas rozwinięta bardzo słabo, w niskim stopniu. Chociaż w większości miast polskich obowiązek budowania dróg dla rowerzystów został wprowadzony (dla przykładu przy okazji wykonywania remontu jakiejś drogi), to jednak w większości przypadków przepis ten pozostaje tylko na papierze i nie wprowadza się go w życie,. Rowerowe drogi są u nas wciąż mało popularne.

Bariera energochłonna to jeden z rodzajów drogowych budowli. Spełnia ona funkcje ochronną, z tego też powodu bardzo często określana jest mianem bariery przeciwwypadkowej. Tego rodzaju budowle ustawia się na drogach posiadających przeciwległe kierunki jazdy – mogą to być dla przykładu autostrady. Z barierami energochłonnymi spotkać się można również na mostach oraz na drogach w górach. Budowle te odznaczają się charakterystyczną konstrukcją. Polega ona na tym, że jeśli samochód w barierę uderzy, to odbija się od niej i „powraca” znów na drogę. Nie zawsze się to jednak udaje i bariery zostają złamane przez samochód, a wówczas dochodzi do tragedii. Przyczyną tego jest niewłaściwa i zbyt słaba konstrukcja takiej budowli. Wyszczególnić można wiele typów przeciwwypadkowych barier. Nie mniej jednak każda spośród nich obowiązkowo musi spełniać określone przepisami normy. Umieszczenie bariery na drodze zawsze jest poprzedzone przeprowadzeniem całego szeregu testów. Absolutnie nie istnieje tu dowolność.

Kopenhaga jest miastem, w którym obiektów zabytkowych nie brakuje. Do tego grona zaliczany jest także Kościół Fryderyka stanowiący jednocześnie bardzo dobry przykład architektury barokowej. Określany jest on również mianem Kościoła Marmurowego. Zaczęto go budować w pierwszej połowie osiemnastego stulecia. Jego wybudowanie miało bardzo ścisły związek z obchodami rocznicy trzystu lat panowania dynastii Oldenburgów. Kamień węgielny został wmurowany osobiście przez samego Fryderyka V. Nazwa Kościół Marmurowy wzięła się stąd, iż przez bardzo wiele lat do budowy tej świątyni używany był marmur norweski. Z uwagi na niesamowicie wysokie koszta tej inwestycji, przerwano ją po kilkudziesięciu latach, aby ponownie wznowić ją dopiero sto lat później. Ostatecznie budowa dokończona została w latach dziewięćdziesiątych dziewiętnastego wieku. Przy tej okazji wzorowano się na znajdującej się w Rzymie na Watykanie bazylice świętego Piotra. Kopuła kościoła jest największa ze wszystkich świątyń skandynawskich.

Kościół Trynitarzy znajdujący się na Starym Mieście w Bratysławie to jeszcze jeden przykład architektury barokowej. Został on wybudowany w pierwszej połowie osiemnastego stulecia w miejsce kościoła świętego Michała, który stał tutaj wcześniej. Budowa zajęła łącznie dziesięć lat, nie mniej jednak prace nad wykończeniem wnętrz trwały do początków stulecia dziewiętnastego. Na szczególną uwagę, jeżeli chodzi o dekorację wnętrz, zasługują w szczególności wspaniałe freski iluzjonistyczne – są one jednocześnie niesamowicie cennym zabytkiem. Znajdują się one na kopule oraz na sklepieniu prezbiterium. Obraz umieszczony w głównym ołtarzu pochodzi z polowy lat czterdziestych osiemnastego wieku. Kiedyś do świątyni przylegał budynek zakonny, jednakże wraz z końcem osiemnastego wieku zaczął systematycznie popadać w ruinę. W tutejszej Sali Wielkiej koncert dawały takie sławy jak choćby Franciszek Liszt. W roku, gdy wybuchła druga wojna światowa zorganizowana tutaj została siedziba parlamentu słowackiego.

Kościół świętego Mikołaja w Pradze to jeden z bardziej znanych przykładów barokowej architektury. Znajduje się on na Rynku Małostrańskim. Jest bardzo chętnie odwiedzany przez turystów. Pierwszym kościołem pod wezwaniem świętego Mikołaja, jaki w tym miejscu powstał była trzynastowieczna świątynia. Był on wybudowany w gotyckim stylu i istniał bardzo długo, a mianowicie do lat trzydziestych osiemnastego stulecia. Wtedy właśnie w jego miejsce zdecydowano się postawić nową świątynię. Jej kopuła jest doskonale widoczna z bardzo nawet dużych odległości – nie ma się co temu dziwić, albowiem jej średnica wynosi aż siedemnaście metrów. Ostatecznie prace przy budowie nowego obiektu sakralnego zakończone zostały w połowie lat pięćdziesiątych osiemnastego stulecia. Wewnątrz kościoła do dnia dzisiejszego znajdują się wspaniałe, osiemnastowieczne organy, na których grał sam Wolfgang Amadeusz Mozart. Ponieważ w kościele tym jest znakomita akustyka, bardzo często organizuje się w nim koncerty muzyki poważnej.

Pałac Moritzburg znajduje się w niemieckiej miejscowości o takiej samej nazwie – położone jest ono w pobliżu Drezna. To wspaniały zabytek barokowej architektury. Jest zamkiem na wodzie – jednym z bardzo nielicznych tego rodzaju obiektów, jakie w ogóle znajdują się na terenie Niemiec. Powstał on w latach czterdziestych szesnastego stulecia. Początkowo pełnił funkcję pałacu myśliwskiego. W drugiej Polowie siedemnastego stulecia pojawiła się tutaj kaplica. W pierwszej połowie osiemnastego wieku podjęto się przebudowy tego obiektu – stało się to na polecenie Augusta II Mocnego. To właśnie wtedy pałacowi został nadany barokowy charakter. Zmieniła się i jego funkcja – zaczął wówczas pełnić rolę wypoczynkowej rezydencji. W tamtym czasie powstał park. Budowa w nowej już formie zakończona została w latach siedemdziesiątych osiemnastego wieku. W parku znajduje się bażanciarnia – pawilon ten został poddany przed dwoma laty generalnemu remontowi. Pałac Moritzburg jest chętnie odwiedzany przez turystów.

W Poczdamie znajduje się bardzo wiele zabytkowych obiektów, które warto jest zobaczyć. Jednym spośród nich jest pałacach Sacrow – jego nazwa wzięła się stąd, że znajduje się on w dzielnicy miasta określanej takim właśnie mianem. Od dziewiętnastu lat obiekt ten figuruje na liście dziedzictwa światowego UNESCO. Historia tej okazałej posiadłości sięga jeszcze stulecia czternastego, nie mniej jednak obiekt w takiej formie, w jakiej znany jest obecnie powstał tutaj w drugiej połowie osiemnastego stulecia. Przez kolejne lata zmieniali się właściciele tych dóbr. Wraz z początkiem lat czterdziestych wieku dziewiętnastego zakupił je pruski władca Fryderyk Wilhelm IV. Z jego właśnie polecenia wybudowany tu został wówczas kościół. Miał on bardzo dalekosiężne plany, odnośnie przebudowy tego obiektu, ale ich realizacja nigdy nie doszła do skutku. Aktualnie pałac ten użytkowany jest przez stowarzyszenie Verein Ars Sacrow – taki stan rzeczy ma miejsce od sześciu lat. Pałac nie jest dostępny dla turystów.

Znajdująca się w Lubinie Baszta Głogowska to jeden z rozlicznych przykładów obronnych niegdyś wież, jakie znajdują się na terenie naszego kraju. Obiekt ten wybudowany został w połowie czternastego stulecia. Został mu nadany styl gotycki. W stuleciach siedemnastym oraz osiemnastym w pomieszczeniach tego obiektu mieściło się więzienie – dzięki temu właśnie wieża nie został rozebrana. Na początku dwudziestego wieku zorganizowane w jej wnętrzu zostało muzeum, które przetrwało w sumie do zakończenia drugiej wojny światowej. Ogólnie podczas działań wojennych budowla ucierpiała. Odbudowy podjęto się jednak dopiero w latach pięćdziesiątych. Po tym remoncie działający w Lubinie oddział Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego urządził tutaj schronisko. Aktualnie w wieży tej swoje siedziby ma wiele organizacji, takich jak dla przykładu Towarzystwo Miłośników Ziemi Lubińskiej, Lubiński Klub Wysokogórski i Stowarzyszenie Twórców Kultury. Obiekt jest aktualnie w bardzo dobrym stanie technicznym.

Baszta Panieńska jest zabytkowym obiektem znajdującym się na terenie Szczecina. Określana jest ona również mianem Baszty Siedmiu Płaszczy. Zlokalizowana jest tuż u podnóży Zamku Książąt Pomorskich. Uznawana jest obecnie za jeden z najbardziej rozpoznawalnych i najważniejszych symboli miasta. W czasach średniowiecznych stanowiła ona bardzo istotny element obronnej fortyfikacji miejskiej, które w tamtych czasach obecne były we wszystkich miastach. Obiekt został wybudowany w drugiej połowie piętnastego stulecia. Nadano mu bardzo modny wówczas styl gotycki. W całej swojej historii doczekał się niejednej przebudowy, spośród których ta najważniejsza miała miejsce w drugiej połowie wieku dziewiętnastego. Podczas drugiej wojny światowej budowla ta uległa zniszczeniu. Jej odbudowa zajęła trzy lata, a miała miejsce w latach sześćdziesiątych minionego stulecia. Na jej temat krąży bardzo wiele legend oraz opowieści. Obecnie swoją siedzibę w tejże wieży posiada jedno z lokalnych biur nieruchomości.