Rondo 1 jest aktualnie trzecim pod względem wielkości budynkiem znajdującym się w naszym kraju. Szukać go należy w Warszawie w Śródmieściu – a dokładniej, przy Rondzie ONZ (stąd też jego nazwa). Całkowita jego wysokość wynosi sto dziewięćdziesiąt dwa metry. Składa się nań łącznie czterdzieści kondygnacji. Prace budowlane ruszyły przed sześcioma laty i zajęły w sumie trzy lata. Otwarcie miało bardzo uroczysty charakter. Architektura tego obiektu jest bardzo interesująca. Cały obiekt jest przeszklony, natomiast w porze nocnej – podświetlany. Koszt tej inwestycji wyniósł dwieście milionów euro. Ciekawostką jest to, że zostały tutaj zainstalowane specjalne systemy, dzięki którym temperaturę w budynku oraz jego oświetlenie można regulować za proca osobistego komputera. Projekt sporządzony został w ten sposób, aby po wybudowaniu tu stacji metra było bezpośrednie z nią połączenie przebiegające pod ziemią. Biurowa powierzchnia wynosi tutaj niemalże siedemdziesiąt tysięcy kilometrów kwadratowych.

Warszawskie Centrum Finansowe to kolejny z budynków zaliczanych do najwyższych nie tylko na terenie stolicy, ale ogólnie w całym kraju. Całkowita jego wysokość wynosi bowiem sto sześćdziesiąt pięć metrów. Składają się nań w sumie trzydzieści cztery kondygnacje. Obiekt jest zlokalizowany przy ulicy Emilii Plater. Zalicza się do grona najbardziej nowoczesnych budynków w stolicy. Powstał w latach dziewięćdziesiątych minionego stulecia, a prace przy nim trwały w sumie rok. Do użytku został oddany przed jedenastoma laty. Projektantem tego wieżowca było jedno z amerykańskich biur architektonicznych. Amerykańcy architekci przy sporządzaniu projektu współpracowali z polskimi specjalistami. W ramach ciekawostki podać można tutaj informację, iż budynek ten posiada swój własny punkt uzdatniania wody, dzięki czemu nie ma obaw i można ją spożywać prosto z kranu. Pierwsze sześć kondygnacji zajmują parkingi z miejscami dla niemalże trzystu pięćdziesięciu samochodów. Wszystkie pomieszczenia są klimatyzowane.

Drogowymi budowlami są również drogi kołowe. Jak sama ich nazwa sugeruje, przeznaczone są one dla pojazdów kołowych. Tego rodzaju droga w znakomitej większości przypadków posiada utwardzoną nawierzchnię, wykonuje się ją między innymi z asfaltu albo betonu. Najczęściej takie utwardzenie składa się z paru warstw, nie mniej jednak czasami utwardza się jedynie gruntową powierzchnię. Droga kołowa składa się z dwóch podstawowych elementów. Jednym spośród nich jest jezdnia, drugim natomiast – znajdujące się po jej bokach chodniki przeznaczone dla pieszych. Drogi kołowe zawsze są znakowe w odpowiedni sposób. Oczywiście, ich budowanie wiąże się z przestrzeganiem określonych norm oraz przepisów. Historia dróg kołowych jest bardzo długa i sięga jeszcze czasów starożytnych. Pierwsze znane ludzkości drogi były zasługą Sumerów, aczkolwiek w starożytności ze zdecydowanie najlepszych dróg słynęli Rzymianie – niektóre spośród nich przetrwały zresztą do dnia dzisiejszego i to do tego w całkiem niezłym stanie.

Drogi rowerowe także zaliczane są do grupy drogowych budowli. Potocznie określa się je mianem ścieżek rowerowych. Jak sama ich nazwa wskazuje, przeznaczone są dla rowerzystów. Mogą być albo samodzielnymi drogami, albo częściami innych dróg. Obowiązkowo posiadać muszą odpowiednie oznakowanie. Przy tej okazji zaznaczyć należy, że droga rowerowa nie jest tym samym co turystyczna trasa rowerowa, chociaż bardzo często pojęcia te są utożsamiane. Turystyczny szlak rowerowy jest czymś zupełnie innym. W naszym kraju ilość oraz jakość ścieżek rowerowych pozostawiają bardzo wiele do życzenia. W porównaniu z wieloma krajami zachodnimi siec ta jest u nas rozwinięta bardzo słabo, w niskim stopniu. Chociaż w większości miast polskich obowiązek budowania dróg dla rowerzystów został wprowadzony (dla przykładu przy okazji wykonywania remontu jakiejś drogi), to jednak w większości przypadków przepis ten pozostaje tylko na papierze i nie wprowadza się go w życie,. Rowerowe drogi są u nas wciąż mało popularne.

Bariera energochłonna to jeden z rodzajów drogowych budowli. Spełnia ona funkcje ochronną, z tego też powodu bardzo często określana jest mianem bariery przeciwwypadkowej. Tego rodzaju budowle ustawia się na drogach posiadających przeciwległe kierunki jazdy – mogą to być dla przykładu autostrady. Z barierami energochłonnymi spotkać się można również na mostach oraz na drogach w górach. Budowle te odznaczają się charakterystyczną konstrukcją. Polega ona na tym, że jeśli samochód w barierę uderzy, to odbija się od niej i „powraca” znów na drogę. Nie zawsze się to jednak udaje i bariery zostają złamane przez samochód, a wówczas dochodzi do tragedii. Przyczyną tego jest niewłaściwa i zbyt słaba konstrukcja takiej budowli. Wyszczególnić można wiele typów przeciwwypadkowych barier. Nie mniej jednak każda spośród nich obowiązkowo musi spełniać określone przepisami normy. Umieszczenie bariery na drodze zawsze jest poprzedzone przeprowadzeniem całego szeregu testów. Absolutnie nie istnieje tu dowolność.

Chrysler Building to jeden z najwyższych budynków znajdujących się w Stanach Zjednoczonych. Znajduje się on w Nowym Jorku, gdzie jest zresztą drugim co wielkości obiektem po The Empire State Building. Na wysokość liczy on sobie trzysta dziewiętnaście metrów. Składa się z siedemdziesięciu siedmiu pięter, jego budowa ruszyła pod koniec lat dwudziestych minionego stulecia i została ukończona wraz z początkiem lat trzydziestych. Zajęła łącznie dwa lata. W całej historii był to w ogóle pierwszy budynek, który osiągnął wysokość większą aniżeli trzysta pięć metrów. Koszt całej ten inwestycji wyniósł piętnaście milionów dolarów. To jeden z najlepszych przykładów architektury w stylu art deco. Znajdujące się na nim ozdoby przywodzą na myśl samochodowe części marki Chrysler. Wnętrze tego obiektu jest ozdobione motywami inspirowanymi sztuką egipską. Na suficie natomiast znajduje się fresk autorstwa Edwarda Trumbulla. Waga struktury tego okazałego wieżowca wynosi niemalże dwadzieścia jeden tysięcy ton.

The Empire State Building to jeden z najwyższych budynków znajdujących się obecnie na terenie Stanów Zjednoczonych. Wieżowiec ten znajduje się w Nowym Jorku. Na wysokość mierzy on sobie trzysta osiemdziesiąt jeden metrów, nie mniej jednak po doliczeniu znajdującej się na szczycie anteny wysokość ta wzrośnie do nieco ponad czterystu czterdziestu trzech metrów. Oficjalnie podawana jest ta pierwsza wersja. Wieżowiec posiada sto dwa pietra, a także jedno dodatkowe piętro znajdujące się pod ziemią. Powstał on na początku lat trzydziestych minionego stulecia. Za stworzenie projektu odpowiedzialne było biuro projektowe o nazwie Shreve, Lamb & Harmon Associates. Budowla postawiona jest na polu, którego szerokość wynosi pięćdziesiąt siedem metrów, a długość sto dwadzieścia dziewięć metrów. W charakterze stałego personelu pracuje tutaj sto pięćdziesiąt osób, zaś w znajdujących się w tym potężnym obiekcie biurach zatrudnienie znajduje około piętnastu tysięcy ludzi. To jeden z symboli Nowego Jorku.

American International to kolejny z listy najwyższych budynków znajdujących się w Stanach Zjednoczonych. Zlokalizowany jest on w Nowym Jorku. Na wysokość liczy on sobie dwieście dziewięćdziesiąt metrów. Składa się z sześćdziesięciu sześciu pięter. Aktualnie zastosowanie znajduje przede wszystkim jako obiekt biurowy. Budynek ten powstał w pierwszych latach trzydziestych minionego stulecia. Jego budowa ukończona został na siedem lat przed wybuchem drugiej wojny światowej. W tamtych czasach w sztuce dominował zdecydowanie styl art deco – i w takim też właśnie stylu American International jest utrzymany. Na dach ostatniego pietra została zlokalizowana specjalna platforma widokowa. O ile kiedyś mogli z niej korzystać wszyscy chętni pragnący zobaczyć panoramę miasta, o tyle teraz dostęp do niej mają tylko i wyłącznie zatrudnione tutaj osoby – a i to nie wszystkie, bo trzeba posiadać w tym celu specjalne uprawnienia. Wnętrze obsługiwane jest przez trzydzieści sześć wind. Dawniej były one dwupiętrowe.

Trudno jest wyobrazić sobie nasze miasta bez zieleni – niestety, jest jej coraz mniej, ponieważ coraz więcej miejsca potrzeba na parkingi, nowe obiekty budowlane (głównie handlowe) i tym podobne. Nie mniej jednak organizowanie miejskiej przestrzeni zielonej to jeden z obiektów zainteresowania szeroko pojmowanej architektury krajobrazu. Pod pojęciem tejże przestrzeni należy rozumieć obszary zieleni, które mają do spełnienia różnoraką funkcję. Wymienia się tutaj przede wszystkim dwie takie funkcje, a mianowicie ozdobną i wypoczynkową. Mogą one także mieć dwojaki charakter – a zatem może chodzić tutaj o przestrzeń publiczną oraz o niepubliczną. Dostęp do niej może być albo ogólny, albo ograniczony. Miejską przestrzeń zieloną podzielić można na kilka kategorii. Wyszczególnia się tutaj zatem miedzy innymi parki, ogrody, miejskie lasy etc. Zieleń bardzo często ma również uzupełniający charakter – na przykład wówczas, kiedy stanowi część osiedli mieszkaniowych. Musi być jednak dobrze zorganizowana.

Mówiąc o architekturze krajobrazu, bardzo często można zetknąć się z pojęciem takim jak zieleń miejska. Są to takie obszary w miastach, które charakteryzują się po pierwsze tym, że nie są zabudowane, a po drugie, że są zagospodarowane roślinnymi zespołami. Zieleń miejska może mieć bardzo urozmaiconą postać. Powyższe obszary różnią się od siebie między innymi rozmiarami oraz formą. W ramach przykładów wymienić tutaj można między innymi parki, lasy, klomby, obiekty sportowe, trawniki, podmiejskie zadrzewienia i tym podobne. Zieleń miejska stanowi jeden z bardzo istotnych elementów urbanistycznej kompozycji. Pełni dwojaką funkcję. Przede wszystkim spełnia czysto dekoracyjną rolę. Ponadto pozwala na podtrzymanie bioróżnorodności – w tym sensie, że stanowi ostoję dla wielu gatunków flory oraz fauny. Warto wiedzieć, iż zieleń miejska jest pod ochroną. Tereny pod nią przeznaczone przewiduje się zawsze w planach zagospodarowania przestrzennego. Przy ich planowaniu bierze się pod uwagę wiele aspektów.

Ogród jordanowski jest bardzo charakterystycznym rodzajem miejskiej przestrzeni zielonej. Organizowany jest w znakomitej większości przypadków w miastach z myślą głównie o dzieciach oraz o młodzieży. Historia tego rodzaju miejsc sięga lat osiemdziesiątych dziewiętnastego stulecia. Zostały one zapoczątkowane przez Henryka Jordana – od jego zresztą nazwiska wzięła się również ich nazwa. Pierwsze tego rodzaju miejsce powstało w Krakowie – co ciekawsze, istnieje ono tam do dnia dzisiejszego. Zajmuje powierzchnię wynoszącą niespełna dwadzieścia dwa hektary. Koncepcja Henryka Jordana w błyskawicznym tempie zyskała sobie popularność i podobne ogrody zaczęły powstawać w wielu innych miejscach. Współczesne ogrody jordanowskie ze swoimi prototypami zbyt wiele wspólnego raczej nie mają. Nie mniej jednak mają do spełnienia te same zadanie, a mianowicie takie, aby sprzyjać aktywnemu wypoczynkowi dzieci oraz młodzieży, wyrażając tym samym troskę o ich właściwy rozwój oraz o bardzo dobrą kondycję fizyczną.

311 South Wacker Drive to budynek, który pod względem wysokości plasuje się na dwunastej pozycji na liście najwyższych budynków w Stanach Zjednoczonych. Znajduje się w Chicago – w samym centrum tego miasta. Na wysokość liczy on sobie dwieście dziewięćdziesiąt trzy metry. Składa się z sześćdziesięciu czterech pięter. Jednocześnie jest to najwyższy wieżowiec w kraju, który wybudowany został z betonu. Ciekawostką jest sam hol główny tego obiektu. Jest potężny, albowiem jego wysokość wynosi dwadzieścia sześć metrów. Ponadto pewna jego część umieszczona jest pod ziemią. Wewnątrz znajduje się między innymi okazały zimowy ogród. Bardzo często obiekt ten określany jest mianem The White Castle Building (znaczy to tyle, co „biały zamek”) oraz The Wedding Cake Building (oznacza to „tort weselny”). W jednym i drugim przypadku jest to nawiązanie do bardzo charakterystycznego wyglądu zewnętrznego tego obiektu oraz jego jasnego koloru. Wieżowiec ten jest znakomicie widoczny nocną porą. Jest dobrze oświetlony.

JPMorgan Chase Tower to kolejny z grupy budynków znajdujących się na terenie Stanów Zjednoczonych. Szukać go należy w Houston. Jego wysokość wynosi trzysta pięć metrów. Składa się nań siedemdziesiąt pięć pięter, chociaż początkowo planowana była większa ich liczba – miało ich być w sumie osiemdziesiąt, nie mniej jednak uznano, że ze względu na bezpieczeństwo ruchu powietrznego najlepiej będzie tę liczbę nieco zredukować. Budowa tego obiektu ruszyła pod koniec lat siedemdziesiątych minionego stulecia. Ukończona została przed dwudziestoma siedmioma laty – trwała łącznie cztery lata. Powierzchnia tego wieżowca wynosi niespełna sto dwadzieścia jeden tysięcy kilometrów kwadratowych. Głównymi materiałami użytymi do jego wybudowania były stal, szkło oraz granit. Z centrum Houston budynek łączy się za pośrednictwem dobrze rozbudowanej sieci tuneli. Na sześćdziesiątym piętrze zorganizowany został punkt widokowy, z czego turyści chętnie korzystają. Architektura obiektu była niejednokrotnie nagradzana.