Bazylika La Merce znajdująca się w Hiszpanii w Barcelonie to jeden z rozlicznych przykładów architektury barokowej. Obiekt ten pochodzi z drugiej połowy osiemnastego stulecia. Jego wybudowanie zajęło dziesięć lat. Jego patronką jest Maryja, które jednocześnie jest patronką Barcelony. Początkowo przy tej świątyni znajdowała się siedziba klasztoru mercedarianów, który jednak w połowie lat trzydziestych dziewiętnastego wieku został zlikwidowany. Wówczas poklasztorne budynki zaadoptowano na potrzeby szkoły, a w następnej kolejności na wojskowe cele – i takie też one spełniają również i dzisiaj. Znajdująca się nad prezbiterium kopuła została wybudowana w latach osiemdziesiątych wieku dziewiętnastego, kiedy to świątynię poddano generalnemu remontowi. Wewnątrz bazyliki podziwiać można wizerunek Matki Boskiej Łaskawej, który – nawiasem mówiąc – jest otoczony tutaj kultem. Ogólnie rzecz biorąc, wnętrza kościoła zostały urządzone z charakterystycznym dla barokowej architektury przepychem i wystawnością.

Katedra Świętej Trójcy znajdująca się w Dreźnie to jeden z bardziej znanych przykładów architektury barokowej. Określana jest również bardzo często mianem Kościoła Dworskiego. Zaliczana jest do największych spośród wszystkich nowożytnych budowli o charakterze sakralnym, jakie powstały w Saksonii. Obiekt ten wybudowany został w pierwszej połowie osiemnastego stulecia – budowa ta zajęła dwanaście lat. Stało się to z polecenia Augusta III Sasa. Konsekracja tej świątyni była bardzo uroczysta. Pod koniec drugiej wojny światowej obiekt został zniszczony – był to skutek lotniczego nalotu, dach runął wówczas do wnętrza kościoła. Odbudowa zajęła niemalże dwadzieścia lat. Dekoracja wnętrza świątyni jest bardzo bogata. W szczególności największą uwagę przykuwają wspaniałe rzeźby z siedemdziesięcioma ośmioma rzeźbami o monumentach rozmiarach, a przedstawiającymi świętych. Na kościelnej wieży znajduje się pięć dzwonów, spośród których najcięższy osiąga ciężar przeszło czterech ton i ośmiuset kilogramów.

Znajdująca się w Kijowie cerkiew świętego Andrzeja to jeszcze jeden znakomity przykład architektury barokowej. Powstała ona w osiemnastym stuleciu, a jej wybudowanie zajęło w sumie dziewięć lat. Obiekt wzniesiono na polecenie rosyjskiej carycy Elżbiety. Stosowny projekt sporządził Francesco Bartolomeo Rastrelli – rosyjski architekt mogący poszczycić się włoskimi korzeniami. Wcześniej w tym miejscu stała inna cerkiew. Powstanie świątyni miało ścisły związek z legendą o świętym Andrzeju, który zatrzymał się właśnie tutaj i wskazał dokładnie na to miejsce mówiąc, że powstanie tutaj nie tylko obiekt sakralny, ale w ogóle i całe miasto. Podobno miało to miejsce w czasie jego podróży w roku czterdziestym naszej ery. Na wysokość cerkiew ta liczy sobie czterdzieści sześć metrów. Jej długość z kolei wynosi trzydzieści metrów, natomiast szerokość – dwadzieścia trzy metry. Wybudowana została ona na planie krzyża. Wnętrze jest bardzo bogato zdobione – na szczególną uwagę zasługują przede wszystkim ikony.

Katedra Świętego Szczepana Męczennika w Wiedniu
Znajdująca się w Wiedniu Katedra Świętego Szczepana Męczennika jest jednym z najwyższych kościołów na świecie. Obiekt ten zaliczany jest do grona symboli austriackiej stolicy. Najwyższa wieża liczy sobie na wysokość niemalże sto trzydzieści sześć i pół metra. Długość katedry natomiast to sto cztery metry, zaś jej szerokość wynosi trzydzieści cztery metry. Obiekt ten powstał w trzynastym stuleciu. W swojej historii kościół ten był niejednokrotnie rozbudowywany i przebudowywany. Na jego wieżach znajdują się łącznie dwadzieścia dwa dzwony. Wewnątrz świątyni znajduje się bardzo wiele cennych zabytków stanowiących znakomite przykłady sztuki gotyckiej, a także barokowej. Spośród tych najbardziej znanych wymienić można między innymi grobowiec króla Fryderyka III oraz Ołtarz z Wiener Neustadt określany powszechnie mianem ołtarza Fryderyka. Patronem tego kościoła jest święty Szczepan. Zanim świątynia ta powstała, wcześniej w tym miejscu stały jeszcze dwie inne, pozostało po nich do dziś niewiele.

W austriackiej miejscowości o nazwie Linzu znajduje się Nowa Katedra , która jest zaliczana do grona najwyższych kościołów na świecie. Wieża tego obiektu liczy sobie bowiem na wysokość sto trzydzieści pięć metrów, chociaż początkowo zakładano, że wieża ta ma być znacznie wyższa. Zamierzeń tych nie udało się jednak wprowadzić w życie. W środku znajduje się dwadzieścia tysięcy siedzących miejsc, chociaż oczywiście w kościele może się zmieścić jednorazowo więcej osób. Jest to tym samym największa austriacka świątynia. Styl, w jakim obiekt został wzniesiony to francuski neogotyk. Budowa rozpoczęta została w latach sześćdziesiątych dziewiętnastego stulecia. Świątynię konsekrowano przed osiemdziesięcioma pięcioma laty. Tym, z czego znana jest najbardziej, są wspaniałe witraże zdobiące jej wnętrza. W czasie drugiej wojny światowej pewna część spośród nich została niestety zniszczona. W miejscy tych zniszczonych zaczęto po zakończeniu wojny wstawiać już nowe, wykonane już w stylu współczesnym.

Jedną z największych i jednocześnie najwyższych świątyni na świecie jest znajdująca się we Włoszech na Watykanie Bazylika świętego Piotra. Całość zajmuje powierzchnię wynoszącą dwadzieścia trzy tysiące metrów kwadratowych. Dla wszystkich chrześcijan jest to jedno z najbardziej ważnych miejsc. Jak powiada tradycja, bazylika została wybudowana w tym miejscu, gdzie męczeńską śmierć poniósł święty Piotr – przez bardzo wielu uważany za pierwszego Biskupa Rzymu. Jego grób zlokalizowany jest pod tutejszym ołtarzem głównym. W kryptach tej świątyni pochowanych jest bardzo wielu papieży, w tym również nasz rodak Jan Paweł II. Bazylika ta jest jedną z czterech znajdujących się w Rzymie, które tytułowane są jako papieskie. Budowa tego obiektu ruszyła wraz z początkiem szesnastego stulecia. Ostatecznie konsekrowany on został w latach dwudziestych wieku siedemnastego. Bazylika na zewnątrz liczy sobie na długość przeszło dwieście jedenaście metrów. Szerokość nawy głównej to dwadzieścia siedem metrów.

Bazylika na Świętej Górze to zabytkowy klasztor zlokalizowany w odległości mniej więcej półtora kilometra od Gostynina. Obiekt ten wybudowany został w stylu barokowym. Inspirację natomiast stanowiła wenecka bazylika Santa Maria della Salute. Obiekt ten został wybudowany w drugiej połowie siedemnastego stulecia. Jego budowa zajęła łącznie dwadzieścia trzy lata. Wcześniej w tym miejscu stały inne świątynie, w znakomitej większości przypadków drewniane. Stosowny projekt sporządził Baldassare Longhena – architekt rodem ze słonecznej Italii, ten sam, który zaprojektował powyżej wspomniany kościół w Wenecji. Już po konsekracji świątyni, która miała miejsce u schyłku siedemnastego stulecia, prace budowlane kontynuowane były w dalszym ciągu. Obiekt rozbudowywano i pracowano także nad wystrojem wnętrz. Przed trzydziestoma ośmioma laty świątynia ta została podniesiona do rangi bazyliki mniejszej – stało się to za pontyfikatu Pawła VI. Na cały kompleks składa się kościół i przylegający doń klasztor.

Czerna jest to wieś zlokalizowana w województwie małopolskim. Słynie ona przede wszystkim z tego, że znajduje się tam zabytkowy klasztor należący do katolickiego zakonu karmelitów bosych. Obiekt ten powstał w siedemnastym stuleciu. Pod koniec lat dwudziestych tegoż właśnie wieku ufundowała go Agnieszka z Tęczyńskich Firlejowa. Była ona ówczesną wojewodziną krakowską. Kościół przyklasztorny konsekrowany został natomiast w latach czterdziestych. Aż do pierwszych lat dziewiętnastego stulecia świątynia ta miała charakter pustelni, zaś wiernym wstęp do niej był surowo zabroniony. Jest to świątynia pod wezwaniem świętego Eliasza. Cały kompleks klasztorny natomiast został wzniesiony na planie kwadratu, którego każdy bok liczy na długość siedemdziesiąt metrów. Wspomniany powyżej kościół stanowi centralny obiekt całego tego zespołu. Na uwagę zasługuje również studnia znajdująca się na podwórku przy klasztorze. Pochodzi ona z pierwszej połowy siedemnastego stulecia. Wykuto ją wówczas w litej skale.

Lwów jest miastem obfitującym we wspaniałe zabytki. Jednym spośród tych najbardziej znanych ii okazałych jest kościół ojców dominikanów pod wezwaniem Bożego Ciała. To również znakomity przykład barokowej architektury. Szukać go należy na lwowskiej starówce. Pochodzi on z drugiej połowy osiemnastego stulecia, chociaż w tym miejscu stała wcześniej inna świątynia. Budowę sfinansował Józef Potocki. Kto był autorem projektu, tego niestety do dnia dzisiejszego nie wiadomo – o architekcie tym wiadomo jedynie tyle, że pochodził z Francji. Wykończeniowe prace trwały aż do schyłku osiemnastego stulecia. Dzwonnicę, która można dzisiaj podziwiać, wybudowano tutaj w wieku dziewiętnastym. Przy budowie wzorowano się na wiedeńskim kościele pod wezwaniem świętego Karola Boromeusza. Wnętrze tej świątyni jest bardzo bogato udekorowane. Szczególnie uwagę przykuwają trzy bardzo okazałe nagrobki, jakie się tutaj pojawiły w wieku dziewiętnastym. Samo otoczenie świątyni także robi bardzo duże, pozytywne wrażenie.

Fulnek jest miastem położonym w Czechach. Znajdujący się tam parafialny kościół Trójcy Przenajświętszej stanowi bardzo dobry przykład barokowej architektury. Jest to wizytówka wspomnianej powyżej miejscowości – wraz ze znajdującym się tutaj zamkiem są najbardziej znanymi obiektami zabytkowymi. Początki tej świątyni sięgają jeszcze osiemnastego stulecia. Wcześniej stał tutaj inny kościół – pochodził on z trzynastego wieku. Wybudowanie tej świątyni miało bardzo silny związek z kultem Matki Bożej Nieustającej Pomocy, jaki w tamtych czasach się na tych terenach rozwijał. W jego centrum znajdował się obraz, o którym mówiono, że jest cudowny. Jak głoszą legendy, przedstawiona na nim Matka Boska płakała, natomiast po nabożeństwach niejedna chora osoba została uzdrowiona. Projekt tej świątyni sporządzony został przez architekta nazwiskiem Nikolaus Thalherr. Natomiast freski zdobiące sufit były dziełem niejakiego Józefa Ignacego Sadlera. Wnętrze jest ogólnie rzecz biorąc bardzo bogato udekorowane.

Hadyny to polska wieś, której szukać należy w województwie warmińsko-mazurskim. Najważniejszym znajdującym się w niej obiektem jest posiadający status zabytku zespół klasztorny ojców franciszkanów. Powstał on w drugiej połowie osiemnastego stulecia. Inicjatorem tego przedsięwzięcia był Jan Teodor Schlieben – był to inflacki wojewoda, który przybył na te ziemie jako wyznawca luteranizmu, jednakże z czasem przeszedł na katolicyzm. Po rozbiorach Polski ziemie te trafiły pod pruską administrację. Od tego właśnie momentu rozpoczął się upadek klasztoru. Ostatni zakonnicy opuścili te miejsce w latach dwudziestych dziewiętnastego stulecia. Część budynków wchodzących w skład kompleksu wówczas została rozebrana, natomiast reszta stała i popadała w ruinę. Tymi pozostałościami zainteresowano się dopiero wraz z początkiem lat dziewięćdziesiątych wieku minionego. W związku z tym ruiny te objęte zostały ochroną i rozpoczęto tutaj szereg rozmaitych prac, które zresztą trwają jeszcze do dnia dzisiejszego.

Mogilno jest miastem znajdującym się w województwie kujawsko-pomorskim. Słynie ono przede wszystkim ze znajdującego się tutaj zabytkowego kompleksu klasztornego ojców benedyktynów. Powstał on w drugiej połowie jedenastego stulecia. Kto dokładnie był fundatorem tego obiektu, nie jest to wiadome, aczkolwiek zdaniem historyków osobą tą był Kazimierz Odnowiciel. Historia tego klasztoru jest bardzo interesująca oraz burzliwa. Niejednokrotnie w swoich dziejach był on niszczony, wskutek czego podlegać musiał przebudowom. Po rozbiorach Polski tereny te przypadły w udziale Prusom. W pierwszych latach trzydziestych dziewiętnastego wieku władze pruskie zamknęły klasztor, choć przyjmowania nowicjuszy zabroniły już kilkanaście lat wcześniej. Po odzyskaniu przez nasz kraj niepodległości klasztor wyremontowano i zorganizowano przytułek dla osób bezdomnych i chorych. W czasie drugiej wojny światowej hitlerowcy urządzili tutaj więzienie oraz obóz jeniecki. W latach siedemdziesiątych rozpoczęto tu naukowe prace.

Znajdujący się w Woźnikach klasztor ojców franciszkanów zaliczany jest do grona zabytkowych klasztorów katolickich znajdujących się na terenie naszego kraju. Pierwszy tego rodzaju obiekt powstał tutaj w latach sześćdziesiątych siedemnastego stulecia. Niestety, kilkadziesiąt lat później spłonął on w pożarze. Postanowiono zatem dokładnie w tym samym miejscu wybudować nowy klasztor wraz z kościołem. Stosowny projekt sporządził architekt nazwiskiem Giovanni Catenazzi. Fundatorem tego obiektu był natomiast Franciszek Mielżyński. Ostateczna budowa zakończona została dokładnie w połowie osiemnastego stulecia. Dwadzieścia pięć lat później wchodzący w skład kompleksu kościół został wyposażony w ławki, ambonę, ołtarze i tym podobne. Po rozbiorach Polski ziemie te dostały się Prusom. Władze tego kraju skasowały klasztor w latach trzydziestych wieku dziewiętnastego. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości klasztor był w rekach prywatnych – tak było również do czasu zakończenia drugiej wojny światowej.